REVIEW - Sigma 85mm F/1.4 DG DN Art

Door HackingDutchman op zondag 12 september 2021 13:50 - Reacties (0)
Categorie: Lensreviews, Views: 713

Sigma 85mm F/1.4 DG DN Art Sony E

Geeft de browser de foto's in de review niet goed weer? Selecteer dan de lezerweergave in uw browser.


Naast de ‘’standaard’’ Art serie van Sigma, met het achtervoegsel DG, heb je nu ook een 85mm F1.4 met het achtervoegsel DG DN. DN lenzen zijn speciaal ontwikkeld voor systeemcamera’s. Dit komt erop neer dat de lenselementen verder achterin kunnen worden geplaatst, in vergelijking met objectieven die ook geschikt zijn voor spiegelreflexcamera's. Hint, geen spiegel tussen de lens en de sensor.
Dit heeft vooral een voordeel bij groothoeklenzen. Hoe dichter het achterste element dan geplaatst kan worden bij de sensor, hoe minder ingewikkeld het retrofocus deel van de lens. Dit komt er ook op neer dat er meer ruimte over is voor ander ‘’compensatieglas’’, glas dat bijvoorbeeld aberraties of vervorming tegen gaat. Een goede voorbeeld lens van deze eenvoudigere designaspecten is misschien wel de Sigma 35mm F1.2, die alleen te krijgen is voor systeemcamera’s. Waarschijnlijk is het het financieel niet waard om eenzelfde lens te ontwerpen voor op spiegelreflexcamera’s.
Bij telelenzen, zoals deze 85mm, zorgt het vaak voor een net wat compacter design. Tevens moet deze lens nog net wat beter zijn dan de 85mm F1.4 DG, scherper en minder chromatische aberratie, volgens Sigma zelf én de vergelijkingsreviews die je op internet kan vinden.



Tegenwoordig wordt er door meerdere objectiefbouwers wel vaker gekozen om wat glas weg te laten dat voor vervorming compenseert. Dit zorgt dus voor een compactere en lichtere lens. Echter, het nadeel is wel dat er veel meer distortie aanwezig is. Waarom kiezen dan steeds meer lensfabrikanten om dit glas achterwege te laten? Simpelweg, omdat het digitaal zeer makkelijk en zonder kwaliteitsverlies recht te trekken is, direct in de camera, of achteraf tijdens de nabewerking. Daarom heeft Sigma er ook bij dit DG DN exemplaar voor gekozen dit stukje glas achterwege te laten video.

BOUWKWALITEIT
De lens is, net zoals alle andere Art serie lenzen, volledig mat zwart afgewerkt, wat er netjes en tijdloos uitziet.

Qua gewicht en formaat vind ik de lens nogal meevallen, beide zijn niet excessief groot.



Het handgevoel van de lens is voor 75% premium. Dit komt omdat het middelste deel van de lens uit glad kunststof is vervaardigd, de rest lijkt metaal. Dit onderdeel ziet er tevens net wat lichter gekleurd uit dan de rest van de behuizing. Echter, je komt maar weinig in aanraking met dit kunststof deel, omdat dit onderdeel alleen de knopjes huisvest, en niet de diafragmaring en focusring.
De Sigma Art 35mm F1.2 DG DN heeft ook zo’n kunststof ring van dezelfde grootte, maar het gevoel daarvan valt in het niet, omdat de rest van de lens vele malen groter is dan bij deze Sigma Art 85mm F1.4 DG DN.



Ook dit objectief heeft weer alles aan boord wat we tegenwoordig mogen verwachten van een premium lens voor de Sony E-mount. AF/MF switch, diafragmaring, AFL focus lock knop, switch om de klik in de diafragmaring aan of uit te zetten én een lock switch voor het diafragma. Deze diafragma lock switch werkt alleen als de diafragmaring in A is uitgelijnd. Als de ring op A staat en je sluit de switch, dan kan je het diafragma niet meer bewegen. Ideaal voor als je het diafragma in de camera wilt instellen en niet via de ring. Hierbij heeft Sigma naar de community geluisterd, want hier was behoefte aan. Dit zien we nu ook terug in de nieuw geïntroduceerde Sigma Art 35mm F1.4 DG DN.
Kijken we naar Sony zijn nieuwste paar lenzen, 14mm F1.8 GM, 50mm F1.2 GM en de 35mm F1.4 GM, dan hebben deze niet zo’n switch om de diafragmaring vast te zetten. Hier wordt dus duidelijk niet zo goed naar de community geluisterd als bij Sigma.



Al met al weer een goede degelijk gebouwde Art DG DN lens met een relatief tijdloos design.
AUTOFOCUS
Wijd open, bij een klein en licht onderwerp, op een grote en goed belichte achtergrond, heb ik wel last van focus hunting. Lees, bij een takje met wat blaadjes in de zon, tegen wat struikjes en een boom. Soortgelijke problemen ervaar ik wel vaker, het schijnt toch iets te zijn waar niet lekker op gefocust wil worden, of ik moet iets gaan aanpassen in de instellingen…

Wat opvalt is dat de lens eerst iets verder ‘’zoekt’’ en dan terugkeert naar het onderwerp. Dit gebeurt vooral als je eerst dichtbij focust en dan ergens verder weg focust. Het zorgt ervoor dat het niet de snelste is, maar ook niet de langzaamste. Let wel op, ik test de lens met een sony A7R II, dat is ook niet meer de nieuwste camera.

In schemerige omstandigheden duurt het iets langer, maar is de focus nog wel te krijgen. Gaan we naar donkere omstandigheden met monotone kleuren, weinig tot geen contrast, dan houdt het op.

Voor de rest focust de lens accuraat en ‘’snel’’. Tevens de oogautofocus werkt naar behoren.
OPTISCHE KWALITEIT
Zoals te verwachten is de lens scherp, vanaf wijd open diafragma tot wat geknepen diafragma, van midden tot rand. Niets op aan te merken. Wijd open zijn de prestaties goed, bij een wat kleinere diafragma-opening neemt de scherpte mondjesmaat toe.







De achtergrondonscherpte is prachtig bij deze lens. Wat we inmiddels gewend zijn van de Sigma Art serie, prachtig zacht met ook een fraaie zachte overgang.
De bokehballen zijn vrij van uienringen en hebben geen last van chromatische aberratie. De vorm van de ballen is echter alleen perfect rond in het midden van de lens. Daarbuiten gaat het al vrij snel naar kattenogen/ovalen in de hoeken.
Als we het diafragma dichtgooien blijft de bokeh relatief rond, door de 11 afgeronde diafragmabladen.








Een opmerking van mijn kant, het lijkt tegenwoordig wel op te houden bij 11 diafragmabladen bij Sigma én Sony. Waarom niet ietsje meer bladen, tot het punt dat de bokehballen perfect rond blijven? Lijkt een kleine, niet noemenswaardige investering tegenwoordig de dag.



De kleurrendering is gelijk aan vele andere lenzen van de Art serie, relatief aan de warme kant en contrastrijk / verzadigd.
Er is volop contrast en microcontrast aanwezig, bij wijd open diafragma al, dit neemt in kleine mate toe naarmate het diafragma verder dicht wordt geklapt.







Als al eerder aangegeven, is het duidelijk merkbaar dat Sigma hier het stukje glas voor de vervorming heeft weggelaten. Als we het lensprofiel niet toepassen zie je duidelijke vervorming. Echter, met het profiel eroverheen verdwijnt de vervorming als sneeuw voor de zon.





Van flares heb je weinig last. Mocht je wel flares in beeld krijgen, dan zien ze er niet heel erg esthetisch uit. Als je een flare in beeld hebt, kan je duidelijk zien dat contrast wél heel goed behouden blijft. De coatings van de lens presteren hier zeer goed.





Chromatische aberratie is minimaal tot niet aanwezig. Waarbij menig lens door de mand valt als je door het bos loopt en wijd open een zonnig plekje op de foto zet, dan zijn door de vele contrasten en fijne details van de vele planten vaak grote hoeveelheden chromatische aberratie te zien. Deze lens laat zien dat we ons hierover geen zorgen meer hoeven te maken bij moderne objectieven, en toont ook hier geen noemenswaardige chromatische aberratie. Een ware top prestatie.





Doordat het glaswerk en de coatings bij deze lens van goede kwaliteit zijn, zien we dat er ook in de highlights veel informatie behouden blijft, bij wijd open diafragma. Dit is bij wat minder glas toch echt nog steeds een pijnpuntje en iets wat je van vintage lenzen al helemaal niet hoeft te verwachten.




CONCLUSIE
Sigma stelt nog steeds niet teleur. De lens presteert uitstekend. Als we kijken naar deze review dan maakt Sigma alle beloftes waar. De lens is uitermate scherp, heeft nagenoeg geen last van chromatische aberratie, de bokeh is prachtig zacht en de autofocus werkt ook goed. Deze prestaties worden nog opmerkelijker als we naar de prijs van de lens kijken, op het moment van schrijven 1079 euro. In vergelijking met de Sony GM 85/1.4 scheelt dit maar liefst 570 euro. Helaas heb ik de 85/1.4 GM niet in mijn handen gehad. Echter, het feit waarom ik voor de Sigma heb gekozen, is omdat deze lens scherper is en minder last heeft van aberraties, volgens vele andere online reviews. Volgens de meeste vergelijkingsreviews op onder andere YouTube, is de Sigma beter dan de Sony 85mm GM, alleen schijnt de Sony een net wat betere autofocus performance te hebben.

Al met al weer een toplens van Sigma voor op de Sony E-mount en zonder meer een aanrader!


Andere reviews:
Tweakers Weblog, meer lensreviews, ook van vintage exemplaren.
https://hackingdutchman.tweakblogs.net/

Sirui 50mm f/1.8 Anamorphic 1.33X
https://tweakers.net/prod...ns-134x-sony-e-mount.html

Sirui 75mm f/1.8 Anamorphic 1.33X
https://tweakers.net/prod...anamorphic-lens-133x.html


Zeiss Planar 50mm f/1.4
https://tweakers.net/prod...nar-t-fe-50mm-f14-za.html

Sigma Art 35mm f/1.2
https://tweakers.net/prod...-12-dg-dn-art-sony-e.html

Zeiss Distagon 35mm f/1.4
https://tweakers.net/prod...eiss-fe-35mm-f-14-za.html

Helios 44-2 58mm f/2
https://tweakers.net/productreview/174601/helios-44-2.html


*Gebruikt in combinatie met een Sony A7RII.

REVIEW - Meyer Optik Görlitz Orestor 100mm F2.8

Door HackingDutchman op vrijdag 3 september 2021 12:49 - Reacties (0)
Categorie: Lensreviews, Views: 706

Meyer Optik Görlitz Orestor 100mm F2.8

Geeft de browser de foto's in de review niet goed weer? Selecteer dan de lezerweergave in uw browser.


De Meyer Optik Görlitz Orestor 100mm F2.8 staat erom bekend een goede portretlens te zijn. Nu heb ik helaas nog geen portret persoon om te laten zien in deze review, maar in de natuur staan genoeg objecten om even te willen figureren als gezicht.

Er zijn enkele versies bekend van deze lens. Een eerste versie kenmerkt zich door een klassiek zebra uiterlijk en schijnt in maar liefst 15 diafragmabladen te zijn voorzien. De tweede en tevens laatste versie is iets conventioneler gestyled en telt maar 6 bladen. Ook schijnt deze laatste versie een iets andere coating te hebben.
Later schijnt de lens opnieuw uitgegeven te zijn als de Pentacon 100mm F2.8, lees de voorste ring is vervangen door ‘’Pentacon 100mm F2.8’’ in plaats van ‘’Meyer Optik Görlitz 100mm F2.8’’.

In deze review kijken we naar de tweede Meyer Optik Görlitz versie, zoals te zien in de foto’s.

BOUWKWALITEIT
De lens is vrij compact en relatief licht, doch volledig vervaardigt uit metaal. Als de boel goed is gesmeerd loopt de focus en diafragma zeer goed, niet te stroef en niet te soepel.



De diafragmabladen bij deze versie zijn zeer, zeer dun. Door het minste of geringste vuiltje of spoortje vet blijven ze al hangen. Echter, als ze volledig schoon zijn werken ze wel naar behoren.



Aan de zijkant zit een knop. Als je op de knop drukt dan wordt het diafragma naar de ingestelde waarde gebracht. Dit scheen een functie te zijn waar sommige camera’s toentertijd een aparte knop voor hadden op de body. Als de sluiterknop werd ingedrukt, dan werd gelijktijdig ook de knop voor het diafragma op de body ingedrukt.
OPTISCHE KWALITEIT
Het scherpe gebied is vrij groot en ligt zoals gewoonlijk in het midden van het beeld. Alleen aan de buitenste randen verlies je duidelijk wat scherpte. Knijpen we de boel wat dicht richting F5.6 dan neemt de scherpte toe, maar blijven de uiterste buitenste randen onscherp. Gelukkig is de binnenste scherptecirkel riant groot en is de randonscherpte enigszins te vergeven.











Vignetting valt reuze mee wijd open. Als we het diafragma wat verder dicht knijpen dan vervalt het al snel.
Vervorming is duidelijk aanwezig, al dan niet zeer weinig. Vanuit het midden is een kleine bolling naar buiten toe waar te nemen.







Flaren doet de lens maar moeilijk. Tijdens mijn testsessie moest ik mijn best doen om flares te produceren. Wat de lens wél doet is contrast verliezen. Dit doet de lens vrij snel, heel snel. Het is meer aanwezig dan bij andere lenzen die ik tot nu toe heb getest. Door de shots net wat beter te framen en een zonnekap te gebruiken kon ik dit grotendeels vermijden.







De bokehballen zijn boterzacht met een groene gloed eromheen. De groene gloed eromheen zorgt ervoor dat je soms een beetje het zeepbel effect krijgt. De gloed is niet altijd even aanwezig, maar bij volledig inzoomen altijd wel ergens te ontdekken.
Het scherpteverval is tevens zeer zacht en de achtergronden zijn eigenlijk nooit druk te noemen. Hier laat de lens zich van zijn beste kant zien.









De kleuren zijn vaak een tikkeltje aan de warme kant en er is vaak voldoende verzadiging aanwezig.







Chromatische aberratie uit zich bij deze lens in een paarse gloed. Is iets écht wit, dan zit er nagenoeg altijd wel een paarse gloed omheen. Deze gloed is niet altijd even goed weg te halen tijdens de nabewerking.





CONCLUSIE
Deze lens lijkt inderdaad een perfecte portretlens. De achtergrondonscherpte is boterzacht, weinig vervorming en goede scherpte. Door zijn kleine statuur en lichte gewicht neemt de lens ook nog eens weinig plaats in in een fototas. Het hele plaatje van deze lens ziet er zeer goed uit.

Het is af en toe even oppassen met chromatische aberratie, maar daar valt in de praktijk makkelijk omheen te werken.

Al met al is dit een zeer goed presterende lens en zeker een meer dan welkome toevoeging aan elke vintage lens verzameling, of als goede lens erbij. Een aanrader!


Andere reviews:
Tweakers Weblog, meer lensreviews, ook van vintage exemplaren.
https://hackingdutchman.tweakblogs.net/

Sirui 50mm f/1.8 Anamorphic 1.33X
https://tweakers.net/prod...ns-134x-sony-e-mount.html

Sirui 75mm f/1.8 Anamorphic 1.33X
https://tweakers.net/prod...anamorphic-lens-133x.html

Zeiss Planar 50mm f/1.4
https://tweakers.net/prod...nar-t-fe-50mm-f14-za.html

Sigma Art 35mm f/1.2
https://tweakers.net/prod...-12-dg-dn-art-sony-e.html

Zeiss Distagon 35mm f/1.4
https://tweakers.net/prod...eiss-fe-35mm-f-14-za.html

Helios 44-2 58mm f/2
https://tweakers.net/productreview/174601/helios-44-2.html


*Gebruikt in combinatie met een Sony A7RII.

REVIEW - Meyer Optik Görlitz Orestor 135mm F2.8

Door HackingDutchman op dinsdag 31 augustus 2021 12:29 - Reacties (7)
Categorie: Lensreviews, Views: 819

Meyer Optik Görlitz Orestor 135mm F2.8

Geeft de browser de foto's in de review niet goed weer? Selecteer dan de lezerweergave in uw browser.


Nog een 135mm F2.8, de Meyer Optik Görlitz Orestor 135mm F2.8. Gewaagd aan de Tair 11-2 133mm F2.8, waar ik het al eerder over heb gehad. Handig zo drie achter elkaar, kan je de beste uitzoeken.

De Meyer Optik Görlitz Orestor 135mm F2.8 werd gefabriceerd van 1966 tot en met 1971, in in ieder geval de M42 en Exakta mount. Op een oud foldertje staat bij de camera's ook een kruisje achter Praktina, maar daarboven staat tevens aangegeven dat door ontwikkelingen deze getoonde informatie onjuist kan zijn. Tot zover is de lens, onder de Meyer Optik Görlitz naam, naar mijn weten niet uitgebracht met een Praktina mount.


De laatste in de ‘’135mm’’ reviews, voor dit moment dan. Meer heb ik er niet op de plank liggen. Aan de hand van deze drie reviews heb ik voor mijzelf uitgemaakt welke van de drie mag / mogen blijven. Er moet er op zijn minst ééntje weg.

Zijn er duidelijke verschillen tussen de twee F/2.8 exemplaren, Tair en Orestor? Ik ga het uitzoeken.

BOUWKWALITEIT
De lens kenmerkt zich door een zeer goede bouwkwaliteit. Er rammelt nergens wat en er zijn geen plekken aanwezig waar een rare speling zit.



De lens is volledig vervaardigd uit metaal en afgewerkt in een matzwart jasje, met een fraai zebra design op de focus- en diafragmaring.
Verder heeft de lens 15 diafragmabladen. Dus ook als je de boel dicht knijpt kun je blijven rekenen op mooie ronde balletjes. Het is echter niet zo perfect rond als het diafragma van de Tair 11-2, dat bestaat uit 20 bladen.



Het glas van deze lens is zeer eenvoudig te verwijderen en schoon te maken. Om bij de focus en het diafragma te komen moet er wat meer werk worden verzet. Tevens moet je ook weten waar de schroefjes zitten en welke je moet losdraaien, voordat je de lens per ongeluk kapot draait tijdens het openmaken. Ook het terug in elkaar zetten van de lens vereist enige kennis van zaken.

Al met al een zeer goed gebouwde en degelijke lens.
OPTISCHE KWALITEIT
De scherpte is goed in het midden en neemt langzaam af naar de randen toe. Als het diafragma wat verder geknepen wordt neemt de scherpte over het hele beeld toe.











Chromatische aberratie is zeker aanwezig bij deze lens. Belichte delen op een zwarte achtergrond kunnen rekenen op hevige chromatische aberratie, vooral met een paarse kleur. Als de contrasten betreft licht en donker wat minder zijn, dan is er weinig tot geen chromatische aberratie aanwezig.









De kleuren zijn vrij neutraal, maar zijn wel al vrij snel aan de verzadigde kant. Er is over het algemeen in goed belichte omstandigheden voldoende goed contrast aanwezig. Zeer nette prestatie.

Rondom de bokehballen is een lichte groene gloed te zien, soms zelfs vrij heftig. Voor de rest is de achtergrondonscherpte mooi zacht en zijn de bokehballen vrij van uienringen.









Vignetting wijd open is zichtbaar, maar niet veel. Naarmate het diafragma gesloten wordt neemt de vignetting snel af. Vervorming is niet te ontdekken, de strepen op de muur geven geen indicatie van bolling of andere vervorming.





Flaren doet de lens wel, maar alleen als je vrij extreem de zon positioneert. Over het algemeen presteert de lens qua flares zeer goed, je hebt weinig last van flares. Mocht je flares zien, dan zijn ze niet bijzonder of mooi. Normale prestaties voor een telelens, waar je over het algemeen niet echt mooie flares te zien krijgt. Dan moet je toch eerder rond de 20mm gaan zitten.
Hieronder ook een voorbeeld van wat er gebeurt als je de lens recht in de zon zet.



TAIR 11-2 133MM VS Orestor 135MM
Zoals al aangegeven, omdat dit de laatste van de drie 135mm is in mijn kast. Gaan we de laatst besproken twee exemplaren aan elkaar meten. De Sonnar viel al vrij snel af, want met F3.5 zijn we gewoon niet zo blij. F2.8 biedt veel meer ruimte om te spelen met licht én geeft minder scherptediepte, meer bokeh meer beter.




Qua uiterlijk zijn beide lenzen trouwens mooi vormgegeven. De ene in het zilver en de andere met de zebra ringen. Er zijn echter nog wel meer versies van de Tair 11 aanwezig, Tair 11 11-2 11A, of er daadwerkelijk verschillen aanwezig zijn, de ene zegt van wel, de ander zegt van niet. Hier bespreken we de Tair 11-2 133mm F2.8 in een zilveren uitvoering.
In het verleden heb ik nog wel een tweetal Tair 11A’s gehad, zwart. Maar dat was nogal lang geleden. Toentertijd heb ik de Orestor gehouden en de Tair weg gedaan.
Van alle verschillende versies heb ik geen schema’s kunnen vinden over de glasconstructies of coatings, dus over verschillen tussen de versies kan ik geen goed oordeel geven.




De Orestor lijkt een fractie scherper dan Tair. Tevens is er meer contrast, of verzadiging van kleur, te zien bij de Orestor.

Er is een tikkeltje meer gloed aanwezig bij de lichte delen bij de Tair. Chromatische aberratie lijkt bij beide hetzelfde.




Qua vorm van bokehballen is er eigenlijk geen verschil merkbaar. Ook de achtergrondonscherpte lijkt bij beide even zacht.




Alle net genoemde verschillen zijn niet heel goed zichtbaar. De twee lenzen zijn zeer aan elkaar gewaagd. Ik zou ze in de praktijk denk ik niet van elkaar kunnen onderscheiden en met beide even goede resultaten kunnen behalen.
CONCLUSIE
De Meyer Optik Görlitz Orestor 135mm F2.8 is een lens die goed presteert. Voelt solide aan en kent geen rare speling of rammeltjes.

De lens heeft redelijk wat contrast wijd open en toont enigszins verzadigde kleuren. De scherpte is goed te noemen met maar weinig scherpteverval naar de randen toe.

Chromatische aberratie is iets wat de lens graag laat zien, en bij goede contrasten ook vrij heftig.

Al met al is de Orestor een zeer fraai vintage 135mm F2.8 exemplaar en zeer aan te raden.

Beide de Tair 11-2 en de 135mm Orestor zijn aan elkaar gewaagd en produceren eigenlijk eenzelfde resultaat. De grootste twee verschillen, na heel goed inzoomen en kijken, lijken de iets minder verzadigde kleuren van de Tair 11-2 en de gloed over de highlights. Het verschil in scherpte, in voordeel van de Orestor, mag ook worden genoemd, maar lijkt naar mijn inziens minimaal. De Tair 11-2 produceert dus een iets meer vintage look, terwijl de Orestor iets meer naar de conventionele kant hangt.

Tot nu toe lijken de resultaten zo erg op elkaar dat ik nog niet echt een duidelijke keuze tussen de twee lenzen kan maken. De 135mm F3.5 Sonnar mag wel de boot verlaten. F3.5 kan het niet winnen van F2.8, ook al is de lens vrij scherp op F3.5.


Andere reviews:
Tweakers Weblog, meer lensreviews, ook van vintage exemplaren.
https://hackingdutchman.tweakblogs.net/

Sirui 50mm f/1.8 Anamorphic 1.33X
https://tweakers.net/prod...ns-134x-sony-e-mount.html

Sirui 75mm f/1.8 Anamorphic 1.33X
https://tweakers.net/prod...anamorphic-lens-133x.html

Zeiss Planar 50mm f/1.4
https://tweakers.net/prod...nar-t-fe-50mm-f14-za.html

Sigma Art 35mm f/1.2
https://tweakers.net/prod...-12-dg-dn-art-sony-e.html

Zeiss Distagon 35mm f/1.4
https://tweakers.net/prod...eiss-fe-35mm-f-14-za.html

Helios 44-2 58mm f/2
https://tweakers.net/productreview/174601/helios-44-2.html


*Gebruikt in combinatie met een Sony A7RII.

Meer informatie hier te vinden: https://zeissikonveb.de/s...optik%20g%C3%B6rlitz.html

REVIEW - Tair 11-2 133mm F2.8

Door HackingDutchman op zaterdag 28 augustus 2021 14:13 - Reacties (2)
Categorie: Lensreviews, Views: 907

Tair 11-2 133mm F2.8 ‘’zilver’’

Geeft de browser de foto's in de review niet goed weer? Selecteer dan de lezerweergave in uw browser.


Het landschap van de vintage 135mm objectieven is vrij groot, met minder bekende en bekendere exemplaren. Deze keer een wat beter bekend exemplaar, de Tair 11-2 133mm. Ja, niet 135mm volgens het boekje, maar die twee millimeter op 135mm maakt in de praktijk niets uit.

Dit wordt wel eens de grote broer genoemd van de Jupiter 11. De Jupiter 11 heeft namelijk maar een maximale diafragma-opening van F4, niet echt lichtsterk... Deze Tair 11-2 heeft maar liefst een maximale diafragma-opening van F2.8. Eens zien of die op F2.8 ook bruikbaar is.

BOUWKWALITEIT
We bekijken hier de zilveren versie, genaamd Tair 11-2 van de fabrikant KMZ. De lens is zoals de gemiddelde Russische lens betaamt, niet vrij van speling hier en daar. Doch voelt de lens solide aan.

Dit exemplaar was niet in hele goede staat. Dit is de eerste lens die ik gepolijst heb, om te proberen zijn oorspronkelijk zilveren glans weer terug te geven. Het hele ding moest uit elkaar en was van binnen erg vies.
Na een een goede revisie functioneert de lens weer naar behoren.



De lens heeft een preset diafragmaring en een normale diafragmaring. De preset diafragmaring klikt en de normale ring beweegt traploos.
Voor de focus mag je het geheel nagenoeg 360 graden in de rondte draaien, een betere focus throw is niet te krijgen.

Al met al een goed gebouwd objectief dat met zijn zilveren uiterlijk ook nog eens opvalt, op een fraaie manier.

OPTISCHE KWALITEIT
Wijd open is de lens niet zo scherp, een beetje zacht. De scherpte is nog wel ruim voldoende om te gebruiken voor een centraal onderwerp in het midden van het beeld, zoals een portret of iets dergelijks. Een wat breder beeld, landschapje of omgeving, dan wil je het diafragma wel wat verder dichtknijpen.
De scherpte neemt relatief weinig af naar de randen toe, pas aan de uiterste randen is de scherpte echt slecht te noemen.









De lens flared redelijk bij inkomend zonlicht. De gekleurde delen van de flares zijn er niet veel en zijn ook niet erg speciaal of esthetisch te noemen. De ‘’algemene’’ flare, het deel waarin het contrast afneemt, neemt vaak een groot deel van het beeld in beslag. Al met al produceert het wel een goed vintage karakter.
In de voorbeelden hieronder is de flare enigszins geaccentueerd, de witte gloed is blauw gemaakt om deze extra duidelijk weer te geven.





Chromatische aberratie is zeker aanwezig, in overvloede. Highlights worden gekenmerkt door een paars gloedje, de ene keer meer aanwezig dan de andere.


Vervorming is goed onder controle. Alleen aan de randen van het beeld is een lichte vervorming zichtbaar, een minieme bolling.
Blijvende bij de randen van het beeld, is er een lichte vignetting te zien, en valt eigenlijk reuze mee. Goed weg te halen in de nabewerking. Een zeer net resultaat.









Er is weinig contrast wijd open. Ook als de lens wat dichtgeknepen wordt, blijft alles een beetje vaal. De kleuren zijn dus redelijk onverzadigd en vaal. Om de highlights hangt een lichte zweem, het contrast neemt snel af. Een vintage effect volgens het boekje.









Om de bokehballen heen zit een lichte groene gloed, in het ene geval beter zichtbaar dan de andere. De algemene achtergrondonscherpte is mooi te noemen. Zacht en niet druk met een zachte overgang.











CONCLUSIE
De Tair produceert een fraai vintage beeld, bijna volgens het boekje. Weinig contrast, bij lichtinval neemt het contrast nog verder af, redelijk wat chromatische aberratie, relatief zacht wijd open en flares ontbreken ook niet.
Als je een karaktervol vintage beeld zoekt, kijk niet verder, hier is uw 135mm, of beter gezegd 133mm, exemplaar.

De zachtheid wijd open maakt het uitermate geschikt voor portretfotografie. Tevens het feit dat de lens F2.8 is, en geen F3.5, maakt de lens een stuk veelzijdiger. Dichtknijpen van het diafragma is makkelijker dan een grotere diafragma-opening in een lens toveren. Tevens, bij het dichtknijpen blijf je ultieme ronde bokehballen zien, want er zijn maar liefst 20 afgeronde diafragmabladen aanwezig!


Andere reviews:
Tweakers Weblog, meer lensreviews, ook van vintage exemplaren.
https://hackingdutchman.tweakblogs.net/

Sirui 50mm f/1.8 Anamorphic 1.33X
https://tweakers.net/prod...ns-134x-sony-e-mount.html

Sirui 75mm f/1.8 Anamorphic 1.33X
https://tweakers.net/prod...anamorphic-lens-133x.html

Zeiss Planar 50mm f/1.4
https://tweakers.net/prod...nar-t-fe-50mm-f14-za.html

Sigma Art 35mm f/1.2
https://tweakers.net/prod...-12-dg-dn-art-sony-e.html

Zeiss Distagon 35mm f/1.4
https://tweakers.net/prod...eiss-fe-35mm-f-14-za.html

Helios 44-2 58mm f/2
https://tweakers.net/productreview/174601/helios-44-2.html


*Gebruikt in combinatie met een Sony A7RII.


Verschillen tussen Helios 44 versies

Door HackingDutchman op woensdag 25 augustus 2021 00:44 - Reacties (0)
Categorie: Lensreviews, Views: 1.013

VERSCHILLEN TUSSEN HELIOS 44 VERSIES?




Op den YouTube ben ik geabonneerd op een aantal kanalen, ook voor fotografie. Met name toegespitst op lens reviews of gimmicks. De top van de lens reviews acht ik Dustin Abbott. Voor de gimmicks kijk ik naar Mathieu Stern, al ben ik het vaak niet eens met zijn oordelen over lenzen en geeft hij vaak géén tot matige uitleg. Af en toe komt er wat voorbij, zoals een adapter om met een medium format lens medium format plaatjes te schieten op een full frame camera, wat ik leuk nieuws acht.

Recentelijk plaatste deze laatst genoemde persoon een video waarin hij beweert dat er verschillen in scherpte en contrast waarneembaar zijn tussen verschillende Helios 44 versies, specifiek de Valdai en KMZ versies. Ik heb nagenoeg elke versie meerdere keren getest en test nog steeds lenzen die ik schoonmaak en heb nog nooit consistente resultaten gezien die een indicatie geven dat de ene versie optisch beter presteert dan de andere versie.
De eerste fout in de video die hij al maakt is het feit dat hij de gloed van de Valdai verwijt aan de olie op de diafragmabladen… De bladen zijn volledig ingeklapt op F2… Tevens hoor je hem niet praten over eventuele toleranties van de plaatsing van het glas…
Laat dit nu net iets zijn waar ik al enige tijd ervaring mee heb en het iets beter kan uitleggen dan in desbetreffende video :)

WAAR EVENTUELE VERSCHILLEN VANDAAN KUNNEN KOMEN

Dat er minieme verschillen waarneembaar zijn tussen verschillende lenzen van dezelfde serie Helios 44 geloof ik in eerste instantie wel, maar dat dit van de bepaalde versie afhangt iets minder. De optische prestaties hangen namelijk van veel factoren af.
De toleranties waren toentertijd niet zo goed als nu het geval is. Een halve millimeter speling in elk deel, van de mount tot de locaties waar het glas in moeten, kan al zorgen dat je desbetreffende exemplaar niet zo scherp is in vergelijking met een exemplaar waar de toleranties net wat beter uit de bus kwamen. Zo kan letterlijk elke lens, van elke fabriek een ander, beter of slechter, resultaat geven. Ook spelen dingen zoals de conditie van het glas uiteraard mee. Als er heel veel poetssporen op de lens aanwezig zijn, wordt het resultaat vanzelf zachter met ook een waarneembare gloed rondom de highlights. Ditzelfde kan komen door heel veel stof of een haze/fungus in de lens. Als de lenselementen niet goed schoongemaakt zijn, blijft er een miniem laagje vet achter, wat ook zorgt voor contrast verlies of een soort zweem over het beeld.
Kortom, er zijn heel veel zaken die het uiteindelijke beeld kunnen beïnvloeden.

Ja, Valdai staat bekend om de meeste rammel in de mount van de lens én het smeren van de diafragmabladen met olie. Dus, verwacht je hier ook automatisch de slechtste lens te ontvangen, want ze gingen blijkbaar niet heel nauw om met toleranties. Echter, is elke lens dan meteen ietsje slechter?

Het is natuurlijk ook een makkelijk statement om te zeggen dat je alleen voor de KMZ versie moet gaan. De KMZ versie is namelijk tevens de minst geproduceerde versie. Dat betekent niet alleen dat het moeilijker is om een KMZ versie te vinden, maar ook om er een te vinden in goede staat.

VERSCHILLEN?

Aangezien die Mathieu dus weer geen uitleg geeft en de test niet volledig is, neem ik zelf maar de proef op de som om te kijken of er verschillen waarneembaar zijn én of deze verschillen consistent zijn. Niet elke Helios lens rammelt evenveel, dus met één Valdai exemplaar heb je nog geen goede test gemaakt. Ik test hier 11 Helios 44 lenzen waarvan 6 een andere behuizing hebben en alle 3 de fabrikanten vertegenwoordigd zijn:
1 Helios 44 zilver KMZ met 13 bladen F2-16 M39 uit eigen collectie
2 Helios 44 Zebra Belomo F2-16 M39 uit eigen collectie
3 Helios 44-2 Valdai M42 uit eigen collectie
4 Helios 44-2 Valdai M42
5 Helios 44-2 Valdai M42
6 Helios 44-2 Valdai M42
7 Helios 44-2 Valdai M42
8 Helios 44-2 Valdai M42
9 Helios 44-2 Valdai M42
10 Helios 44-M KMZ M42 uit eigen collectie
11 Helios 44-2 Belomo in ‘’44-3’’ behuizing uit eigen collectie

Helaas heb ik op dit moment geen specifieke Helios 44-2 uit de KMZ fabriek, maar de Helios 44M uit de KMZ fabriek moet dit goedmaken. Het glas is immers volgens dezelfde formule gemaakt in dezelfde fabriek.

Zo, met maar liefst 7 Valdai exemplaren moeten we wel wat meer kunnen gaan zeggen over eventuele verschillen én de consistentie van eventuele verschillen.

Er zijn buiten foto’s genomen met de zon als lichtbron, en binnen onder volledig gecontroleerde omstandigheden met wat lampen.

Hier een Google Drive link naar de foto’s op ware grootte.
https://drive.google.com/...dTnoUCCFFMPOX?usp=sharing
Ik zet om de boel op te vullen hier telkens maar twee foto's neer die flink verkleint zijn, want mijn Tweakers fotoalbum raakt anders wel erg snel vol. Alle foto's zijn op ware grootte onbewerkt te bekijken via de Google Drive link en vrij te downloaden.




Binnen is er nauwelijks tot geen verschil te zien. In ieder geval niet in microcontrast en kleur. De ene foto is misschien net wat scherper dan de andere als je heel erg miereneukt. Maar, alles is manueel gefocust, dus dat blijft een variabele die je nooit helemaal perfect kan krijgen.

Het enige wat opvalt qua verschil is de vorm van de bokehballen. De ene keer lijkt deze een fractie groter of kleiner dan de andere keer.
Waar dit aan kan liggen? Ik gok de plaatsing van het glas in combinatie met de toleranties. De ene keer zit alles met 1mm verkeerd, de andere keer met 0,8mm.




Buiten zijn er wel verschillen te zien, maar de variabelen zijn hier heel groot. De wolken bleven wel weg voor de zon, maar de bladeren zorgden ervoor dat de belichting niet overal helemaal gelijk was.

We vinden geen rare vormen in de bokehballen. Scherpteverschil is niet echt waarneembaar. Hier geldt ook, het is nog steeds handmatig gefocust. Zelfs met focus peaking wil dit niet zeggen dat de focus elke keer 100% goed is. Er zijn geen consistente verschillen te zien in scherpte en microcontrast.
Af en toe is er een lichte flare zichtbaar. Ik heb het wel zo goed mogelijk afgeschermd met een groot stuk karton erboven, maar blijkbaar weet de zon er alsnog soms doorheen te komen. Gelukkig heb ik ook de test binnen gedaan, waar de belichting constant was.

OLIE OP DE BLADEN

Om het verhaal helemaal compleet te maken kijken we ook nog even naar verschillen in lenzen mét en zonder olie op de diafragmabladen, als het diafragma wat gesloten wordt, want op F2 zijn de bladen niet zichtbaar.

Hier een Google Drive link naar de foto’s op ware grootte:
https://drive.google.com/...dTnoUCCFFMPOX?usp=sharing




Verschillen zijn er tussen de lenzen. Er zitten Valdai’s tussen met wat meer flare dan de andere. Komt dit omdat de camera telkens een millimeter veranderd bij het verwisselen van lenzen? Doordat er op het diafragma van de ene lens meer olie zit dan op de andere? Als we kijken naar de KMZ en Belomo lenzen doen deze het niet perse beter dan de rest. De KMZ zilveren versie flared weinig, de Belomo M39 Zebra wel, de KMZ 44M wat minder, de Belomo 44-2 in een 44-3 jasje flared ook weer weinig. De Valdai’s flaren allemaal wel een beetje, maar de ene ook meer dan de ander, terwijl ze allemaal olie op de bladen hebben. De lens met de meeste olie flared echter niet het meest. Er zijn twee lenzen die duidelijk het meeste flaren, de Belomo M39 Zebra en een Valdai met relatief weinig olie op de bladen. Hier dus niet een consistent resultaat.

CONCLUSIE

Er zijn geen duidelijke en consistente verschillen waarneembaar. Er zitten alleen tussen elke lens minieme verschillen als je kijkt naar de bokehballen. De ene keer is deze een procentje groter of kleiner dan de ander keer.

Bij de flares zijn wel duidelijke verschillen waar te nemen. Echter, er zijn geen rare dingen te zien bij de lenzen die wél olie op de bladen hebben. De lenzen met relatief veel olie, weinig olie en geen olie produceren geen duidelijke verschillen.

Gelukkig hoef je dus nu niet meteen je Valdai of Belomo exemplaar in de prullenbak te mieteren en deze te vervangen door een KMZ exemplaar.

Wat ik hier probeerde aan te tonen zijn niet alleen eventuele verschillen tussen lenzen, maar ook een iets breder begrip: wees altijd kritisch (én verwacht gedegen uitleg). Je ziet al, dat ontbrak er van alle kanten in de video van Mathieu, met zelfs nog een foutief statement als kers op de taart. Nou maakt ie niet alleen maar slechte video’s, maar voor de goede uitleg hoef je ze niet te bekijken. Gelukkig is de gimmick factor vaak wél hoog.

Al met al krijg je bij alle lenzen het begeerde swirly bokeh effect en maakt elke lens mooie plaatjes. Er zijn verschillen tussen de lenzen, maar deze kunnen net zo goed bij KMZ en Belomo exemplaren bestaan. Valdai is ook de meest voorkomende, dus meteen ook de lens die het meeste in het oog springt als het op goede én slechte aspecten aankomt.


Graag hoor ik jullie mening hierover. Elk paar ogen heeft namelijk een andere kijk op het geheel. Zien jullie duidelijke verschillen tussen de versies? Waar denken jullie dat de verschillen vandaan komen? Wat is jullie mening over de video van Mathieu?
De foto’s zijn op volledige grootte te downloaden, dus je kunt ze, naast het werpen van een kritische blik om verschillen te spotten, ook als poster aan de muur hangen of als wallpaper instellen :p



P.s. Tip voor de videograaf: Mocht je trouwens geen waarde hechten aan het uiterlijk van de lens én wel graag een zo solide mogelijk Helios 44 exemplaar willen hebben met geen speling op de mount, neem dan gewoon een Helios 44M. Deze zitten in een wat conventionelere behuizing. Deze behuizing is zo gemaakt dat er geen speling op de mount mogelijk is, wat er bij een Helios 44 of 44-2 wél mogelijk is.