REVIEW - MC Kaleinar-5N 100mm F2.8

Door HackingDutchman op maandag 17 januari 2022 13:02 - Reacties (4)
Categorie: Lensreviews, Views: 560

MC Kaleinar-5N 100mm F2.8

Geeft de browser de foto's in de review niet goed weer? Selecteer dan de lezerweergave in uw browser.


Een relatief onbekende lens van een onbekend Russisch merk, Kaleinar. Specifieker, de MC Kaleinar-5N 100mm F2.8.
100mm F2.8, dan denken we natuurlijk aan de iets bekendere Meyer-Optik Görlitz Orestor 100mm F2.8. Kan deze Kaleinar tippen aan de prestaties van de Orestor? We gaan eens kijken wat we met de Kaleinar kunnen deze zonnige doch koude dagen.



De Kaleinar-5X is gemaakt in verscheidene mounts. Op de plaats van de X staat N voor M42 of H voor Nikon F. Op het internet bestaat het gerucht dat deze lens is afgeleid, of letterlijk gekopieerd, van de Nikon E Series 100mm F2.8. Of dit waar is weet ik niet. Ik kan het optische schema van de Kaleinar wel vinden, maar niet van de Nikon. Overigens ligt er nog een Nikon E Series 100mm F2.8 te wachten op reparatie en ik kan je nu al vertellen dat de bouwkwaliteit van de Nikon ver ondermaats is. Er wordt in die lens veel plastic gebruikt met als gevolg dat de lens makkelijk kapot gaat, en plastic onderdelen zijn niet heel makkelijk te repareren… Tot die tijd kan ik de resultaten dus niet een op een vergelijken en houden we het in deze review alleen bij de Kaleinar.

BOUWKWALITEIT
De lens kenmerkt zich met een uitstekende bouwkwaliteit. Er zijn geen rare spelingen te vinden op de lens en alles is overzichtelijk en degelijk uitgevoerd. De lens heeft een zwarte jas aan die alleen gebroken wordt door de aanduidingen van de focus en het diafragma. Een ingebouwde zonnekap mag ook niet ontbreken. Het geheel is vervaardigd uit metaal en weegt daardoor ook net iets meer, +- 380 gram, dan je van dit relatief kleine lensje verwacht.





De focusthrow beslaat driekwart van de omtrek van de lens. De lens focust goed en soepel. Het diafragma is een standaard klikkend diafragma, zonder presetmechanisme.

Het geheel is makkelijk uit elkaar te halen en te reinigen. De glazen elementen zijn tevens makkelijk te verwijderen en te reinigen.

Al met al een zeer degelijk gebouwd objectief waar weinig kapot aan kan gaan.

OPTISCHE KWALITEIT
De scherpte is op F2.8 al zeer goed te noemen. Het grootste deel van het beeld is scherp, naar de hoeken toe neemt de scherpte langzaam af. Doch, de hoeken zijn nog steeds scherper dan veel andere vintage lenzen. Een opvallend goede prestatie. De lens is naar mijn mening scherp genoeg voor portretten, ik ben niet zo van hele erge zachtheid, scherpte vind ik altijd wel fijn om de ogen mooi te laten uitkomen.
Ook takken en fijnere details lijken minder tot vaseline-achtige smeersels te vervormen in de hoeken. Dit maakt dat je ook gewoon een bospad of landschap op de foto kan zetten met een gerust hart.













Er is weinig vervorming waar te nemen. De lijnen op de muur blijven relatief mooi recht. De vervorming die waar te nemen is doet zich vooral voor aan de boven- en onderkant van het frame, lichte bolling naar binnen toe. Tevens is de aanwezige vignetting niet extreem en valt het eigenlijk nog wel mee voor wijd open diafragma. De aanwezige vignetting kan makkelijk worden verwijderd tijdens de nabewerking.







Deze lens heeft een gepassioneerde relatie met ‘’lensflares’’, ondanks de MC aanduiding van ‘’multicoating’’ op de voorzijde. Bij enige vorm van zon neemt het contrast al snel af. Lensflares zijn het niet helemaal, meestal zie je eigenlijk alleen contrastverlies. De flares zorgen dus vaak voor contrastverlies en er zijn weinig ‘’vormen’’ waar te nemen. Mochten er wel vormen van de flares te zien zijn, dan zijn ze vaak niet erg fraai en maken de foto’s dikwijls onbruikbaar. Ondanks het contrastverlies valt er dus redelijk goed mee te leven. Het contrastverlies is trouwens zo weg te werken met de ‘’dehaze’’ slider in Lightroom. Leve lang de huidige softwaremogelijkheden.







Chromatische aberratie is in vrij contrastrijke situaties zeker aanwezig. Gelukkig valt de dikte van de aberraties mee en is het over het algemeen goed weg te werken in Lightroom.

De kleuren zijn een beetje aan de koude en groene kant. Over het algemeen, als je geen tegenlicht hebt, is er vrij veel contrast aanwezig. Bij een licht deel of tegenlicht is er al snel sprake van flink contrastverlies.






De bokeh is boterzacht, zoals je mag verwachten van een 100mm lens. Drukke bokeh is bijna in geen enkele situatie waar te nemen. De bokehballen zelf zijn in het midden van het frame prachtig rond. Tevens zijn ze mooi effen en vertonen geen sporen van uienringen. In sommige situaties is er een groen-blauwe ring om een deel van de bokehbal zichtbaar. De lens presteert op dit vlak zeer goed.













CONCLUSIE
Een verrassend goede lens, van de bouwkwaliteit tot aan de optische prestaties. Zeker een lens die het overwegen waard is.
De Kaleinar 100mm is in ieder geval een goede concurrent voor de Orestor 100mm. Beide lenzen presteren vrij goed. Het grote verschil zit het in de lensflares, vorm en voorkomen, en in de vervorming, die bij de Kaleinar beduidend minder is. Ook is de bokeh net iets anders, de Orestor meer zeepbel en de Kaleinar meer effen. De prijs van de Kaleinar is over het algemeen net wat, of veel, goedkoper dan de Orestor 100mm. De keuze is wat dat betreft dus snel gemaakt, je kan makkelijk voor de Kaleinar gaan zonder enige vorm van spijt.

Door de weinige vervorming en scherpte karakter is de lens zeker ook geschikt voor portretten. Doordat ook de hoeken in nette staat blijven zijn landschappen ook bereikbaar. Alom maken de goede prestaties van de lens een vrij multifunctioneel exemplaar, geschikt van close-up tot veraf.


Hoe belangrijk is bouwkwaliteit voor jou bij het aanschaffen van een nieuwe en/of vintage lens? Laat het weten in de reacties.

REVIEW - Konica Hexanon AR 40mm F1.8

Door HackingDutchman op maandag 10 januari 2022 17:32 - Reacties (2)
Categorie: Lensreviews, Views: 940

Konica Hexanon AR 40mm F1.8

Geeft de browser de foto's in de review niet goed weer? Selecteer dan de lezerweergave in uw browser.


Een veel voorkomend en relatief goedkoop lensje, de Konica Hexanon AR 40mm F1.8. Met een brandpuntsafstand van 40mm een beetje een vreemde eend in de bijt. Geen 50mm en ook geen 35mm, maar er tussenin. Beide de 50mm en 35mm zijn zeer populaire brandpuntsafstanden bij primes. Is 40mm dan eigenlijk niet dé sweet-spot?

De Konica Hexanon AR 40mm F1.8 werd ontworpen in de late jaren zeventig. Konica was op zoek naar compactere lensdesigns, zogenoemde ‘’’pancake’’ lensjes. Deze lens is daar een van, de lens is lekker licht én zeer compact. Het scheen dat dit lensje vroeger beroemd was voor zijn scherpte over het gehele frame en contrastrijke plaatjes. Eens kijken of deze lens zijn naam nog waar kan maken vijftig jaren later.

BOUWKWALITEIT


De Hexanon AR 40mm F1.8 is een klein en compact lensje. Ook in zijn gewicht is hij vrij bescheiden, de weegschaal geeft 140 gram aan. Op het exemplaar wat ik hier heb zit wel redelijk wat speling, ook na het controleren van de schroefjes.



De lens lijkt nagenoeg volledig vervaardigd uit metaal, de uitzondering is de voorste ring waar de naam van de lens op staat. Deze voorste ring zit overigens vast door een kliksysteem. Draai je de ring naar links, dan ‘’klikt’’ deze ring los. Er hoeft dus niet aan gedraaid te worden qua schroefdraad.



De focusthrow van deze lens is kort, heel kort. Het doet eerder denken aan een standaard klein 28mm lensje. De focusthrow beslaat ongeveer iets minder dan een derde van de lensomtrek. Een klein draaitje met de vingers en de lens is van 0,45 meter naar oneindig gefocust. Dit maakt het handmatig scherpstellen van objecten die relatief dichtbij staan niet erg precies.

Uiteindelijk kijken we naar een compact en okay gebouwd lensje. De lens is lekker klein en weegt niet veel. Qua formaat en gewicht is het dus een ideale reisgenoot en lijkt het op het eerste gezicht een leuk pancake lensje.

OPTISCHE KWALITEIT
Wijd open op F1.8 valt de scherpte nogal tegen. Over het gehele beeld is een duidelijke onscherpte waar te nemen. We krijgen een vaseline-achtig effect te zien over nagenoeg het gehele frame. De hoeken zijn stukken erger dan het midden van het beeld. Ik zou zeggen dat deze lens op F1.8 onbruikbaar is, van landschappen tot close-up. De lens presteert bij lange na niet genoeg om een 42 megapixel full frame sensor van voldoende resolutie te voorzien.
Draaien we het diafragma één klik verder, van F1.8 naar F2.8, dan lijkt de hele lens ineens veranderd te zijn. Het middelste deel van het beeld is ineens zeer scherp en het verval naar de randen toe valt ook alleszins mee. De resultaten zijn qua scherpte dus ineens zeer goed te noemen. Van de ene kant mag je dit ook wel verwachten, we gaan immers meer dan een volledige stop omhoog, van F1.8 naar F2.8. Echter, dat het verschil zo ontzettend groot is, is wel opmerkelijk. Apart, ze hadden de lens wat dat betreft beter gewoon bij F2 kunnen laten beginnen, dat zal naar alle waarschijnlijk al stukken beter zijn geweest dan de ‘’prestaties’’ die ik hier op F1.8 ervaar.
Gaan we verder het diafragma af dan wordt het steeds een stapje beter, rond F8 gaan we weer naar beneden met de prestaties.






















Wijd open is er al veel contrast aanwezig. Gaan we weer een stapje verder naar F2.8 dan neemt het contrast nog iets verder toe. Ondanks dat de lens vrij contrastrijk is, zijn de kleuren niet oververzadigd. De kleuren zijn vrij neutraal, maar neigen eerder naar de koudere kant dan de warmere kant.










De lens produceert relatief gezien fraaie lensflares die sterk lijken op lensflares van wijdere lenzen, zoals 20mm en 25mm modellen. Over het algemeen gezien vond ik het vrij makkelijk om er fraaie lensflares uit te krijgen. Echter, ik merkte ook dat ik vaak lensflares had terwijl ik dit niet verwachtte van de lens, of gewoon geen lensflares in beeld wou hebben. De lens kan namelijk ook erg lelijke lensflares produceren. Op F1.8 zijn er ook lensflares aanwezig die weer vervallen bij F2.8. De lens presteert hier dus een beetje gemixt, maar over het algemeen flared de lens wel vrij snel.











Wijd open produceert de lens veel vignetting. Deze is vrijwel volledig vervallen als we op F2.8 zitten.
Vervorming is tevens vrij veel aanwezig. Er is een duidelijke bolling te zien in het gehele beeld. De stenen geven dit duidelijk weer. Een horizon blijft dus niet echt recht.







De bokeh is kort gezegd niet fraai. Vaak zijn er halve bokehballen te zien die een groen gloedje om de ballen heen hebben. Tevens is de bokeh vrij druk. Als het onderwerp van verder van de achtergrond verwijderd is, dan valt het allemaal redelijk mee, voornamelijk omdat er dan geen duidelijke vormen te zien zijn.
Knijpen we het diafragma dicht dan komen we eerst bij F2.8 en vervolgens bij F4. Bij beide stops is een zaagtand bokeh te zien, apart, maar fraai is ook anders. Je moet er maar van houden. Op F5.6 sluit het diafragma weer aan en krijgen we een standaard hexagon patroon te zien.
Al met al werd ik niet heel blij van de close-up shots die ik maakte met deze lens. Ik vond de bokeh vaak niet zo mooi.











CONCLUSIE
Een leuk lensje om mee te nemen op een goed belichte dag. De lens is compact, licht en presteert vanaf F2.8 redelijk goed voor een vintage lens. De lens is geschikt voor wat wijdere composities en minder voor close-ups. De prestaties zijn wijd open namelijk niet echt denderend en tevens is de bokeh ook niet zo fraai, dus daar dien je wel rekening mee te houden. Verder is de brandpuntsafstand van 40mm best interessant. Als de prestaties op F1.8 beter waren dan was dit zeker een stuk veelzijdigere en betere lens geweest.

Kan je deze lens goedkoop aanschaffen, ergens onder de 50 euro, dan kun je hem overwegen, anders zou ik toch even verder kijken in vintage lenzenland. Door de vele vervorming en slechte prestaties op F1.8 blijven de toepassingen beperkter dan bij een 50mm lens die op F1.8 beter presteert. Bij de meeste 50mm exemplaren op F2.8 zijn de prestaties aan de buitenzijden van het beeld namelijk vergelijkbaar met deze lens op F2.8.


Hoe belangrijk is het gewicht en de grootte van een lens voor jou? Laat het weten in de reacties.

REVIEW - Helios 40-2 85mm F1.5

Door HackingDutchman op dinsdag 4 januari 2022 16:57 - Reacties (4)
Categorie: Lensreviews, Views: 1.773

Helios 40-2 85mm F1.5

Geeft de browser de foto's in de review niet goed weer? Selecteer dan de lezerweergave in uw browser.


Een stapje verder dan de Helios 44 serie, de 40. Van 58mm naar 85mm en van F2 naar F1.5! Dit belooft veel goeds. We duiken niet alleen verder de brandpuntsafstand in, maar ook dieper in de swirly bokeh.

De Helios 40, en 40-2, zijn natuurlijk ook weer kopieën van de Zeiss Biotar serie. Iemand zei ooit tegen mij, beter goed gejat dan slecht bedacht… Deze keer zijn we aanbeland bij de top van de top, naar mijn mening, de Carl Zeiss Biotar 75mm F1.5. Tevens nog de enige lens waar ik actief naar op zoek ben. De Helios 40 is afgeleid van deze legendarische Zeiss lens. Nu niet een directe kopie, lijkt, 75mm in plaats van 85mm. Dat het een kopie betreft is ook terug te zien in het algemene design van de lens, de twee lijken namelijk erg sterk op elkaar.



De Helios 40 en 40-2 zijn geproduceerd van 1962 tot en met 1990. De lens is in 2015 een nieuw leven ingeblazen door Zenit in Rusland, maar deze versie bespreken we niet in deze review, want het is geen vintage exemplaar. Dit schijnt trouwens wel een exacte kopie te zijn van de vroegere 40-2, maar alleen met verbeterde coatings. Echter, er zijn mensen die zeggen dat lens optisch ook een enkele aanpassing heeft ondergaan.
Zonder de meest recente versie mee te nemen zijn er drie exemplaren van deze lens. De Helios 40 en de 40-2. De eerste versie, de 40, is uitgevoerd in het zilver en heeft een tripod mount om zijn hals. De tweede versie, zwarte 40-2, ziet er hetzelfde uit als de zilveren 40 versie, maar heeft een zwart kleurtje. De derde versie kenmerkt zich door géén tripod mount om zijn hals te dragen. De coatings verschillen enigszins tussen de 40 en 40-2. De 40 kent een paarse gloed en de 40-2 een gelige gloed.

BOUWKWALITEIT


We hebben weer te maken met een ware Russische tank. Zoals te verwachten is het objectief volledig vervaardigd uit metaal. Het geheel weegt zo rond de 900 gram, dus kan zeker zwaar worden genoemd. In vergelijking met wat ik hier in de kast heb staan, een Pancolar 80mm F1.8 weegt 310 gram en een Sigma 85mm F1.4 Art DG DN weegt 630 gram, is deze lens inderdaad erg zwaar. Oh ja, de originele Biotar 75mm F1.5 weegt zo rond de 500 gram, dus die extra 10mm heeft zeker gezorgd voor wat extra gewicht bij de Helios 40.



Het exemplaar wat ik hier heb betreft een 40-2 met tripod mount. Het opvallende aan dit exemplaar is de voorste lensring, die in plaats van 1,5/85, 1,5/79 leest. Heeft hier iemand een geintje uitgehaald, 79mm? Tevens staat er ook geen Zenit logo op de lens. Als iemand weet wat hier gaande is, laat het alstublieft weten in de reacties. [1]

Hier en daar vinden we uiteraard ook wat speling terug op een ring, zoals een goede Russische vintage lens betaamd. De speling is echter zeer gering, dus zal niet snel tot irritaties of brokken leiden. Tevens is de boel makkelijk uit elkaar te halen, te reinigen en te smeren.



Er is een diafragmaring, preset diafragmaring en focusring aanwezig. De preset diafragmaring werkt met stevige klikjes en de normale diafragmaring is traploos. De focusring zit een beetje apart gepositioneerd, vrij dicht tegen de camera kant aan, en is vrij dun. Dit is vooral in het begin even wennen, maar zorgt er in het algemeen voor dat de lens qua manueel focussen niet optimaal is.

Al met al een goed gebouwde lens die niet afwijkt met wat we gewend zijn van meerdere Russische vintage lenzen. Het enige nadeel hier is het gewicht, dat met rond de 900 gram vrij fors te noemen is.

OPTISCHE KWALITEIT
De bokeh van deze lens is een van de meest, al dan niet dé meest, swirly die je kan krijgen. Hij is, net als bij de rest van de Biotar en Helios 44 en 40 serie, relatief druk. Dat betekent dat je duidelijke ‘’ballen’’ kan onderscheiden in de meeste gevallen. Hierdoor valt de swirl ook extra veel op. Het is dan ook een effect dat niet overal geschikt voor is. De achtergrond moet zich er ook voor lenen en het is dan ook goed uitkijken met de afstand van het onderwerp tot de achtergrond. De swirl is bijna in elke foto terug te zien. Het beeld wordt echt vanaf de hoeken in een cirkel getrokken. Dit betekent dus ook dat er redelijk wat vervorming waarneembaar is in de hoeken.
De bokeh kent verder in de meeste gevallen nog een groengele rand en zit meer tegen een zeepbel aan dan een zachte bal. Er zijn geen uienringen of andere dingen in de bokehbal zelf te zien, deze is mooi effen.


















De scherpte die er wijd open te vinden is, is alleen te zien in de middelste 15-25% van het beeld. Daarbuiten wordt al het detail vernietigd. Meer dan een gecentreerd hoofd zul je er niet scherp op krijgen. Alles buiten de kleine ‘’scherpe’’ middencirkel wordt tevens ook uitgesmeerd, alsof je vaseline op je lens gesmeerd hebt. Dit maakt het zeer geschikt om je onderwerp te isoleren, minder om meerdere onderwerpen in beeld te hebben. Bij een foto van een pad in het bos kan je ook duidelijk zien dat alles wordt uitgesmeerd. Dit geeft een apart vaseline-achtig effect, en maakt de meeste foto’s eigenlijk best wel lelijk.
Als je dingen zoals takken onscherp in beeld wilt hebben, kan je maar beter zorgen dat ze ook écht onscherp zijn en je dat vaseline-achtige niet te zien krijgt. Echter, in sommige gevallen levert het wel een interessant plaatje op.
Deze lens is een goed voorbeeld voor perspectief en compositie, specifiek voor de afstand van het onderwerp tot de lens en de achtergrond. Nemen we namelijk close-up shots, dan valt dit vaseline-achtige effect nagenoeg weg en lijkt de lens veel minder onscherp dan als we een bospad op de foto zetten.
Gaan we richting de F2.8 dan wordt het allemaal stukken beter. Van scherpte tot contrast gaat de boel er stukken op vooruit en lijken de resultaten ineens op acceptabel niveau te liggen qua scherpte. Willen je de zijkanten van het beeld ook scherp hebben dan zit je zo rond de F5.6 of F8. Maar hé, voor de scherpte koop je deze lens niet.















Flaren is eerder regel dan uitzondering. De lens is bijna onbruikbaar zonder zonnekap. Zelfs met mijn hand boven de lens in het beeldvlak flared de lens vaak nog steeds. Ik heb meerdere foto’s deze keer niet kunnen maken, omdat er teveel flares en contrastverlies zichtbaar was. Het contrastverlies is zeer merkbaar bij tegenlicht. De enige positieve noot is dat het contrastverlies voor een erg contrastarm beeld, lees erg vintage effect, zorgt. De flares geven wel redelijk wat dromerig karakter aan het beeld. Hierdoor vallen er interessante plaatjes mee te schieten.













De kleuren lijken enigszins neutraal en zeer onverzadigd. Dit zorgt voor een zeer fraai vintage effect, weinig contrast en daarmee ook vrij onverzadigde kleuren. Stoppen we lens een beetje dicht, al bij F2.8, dan zie je duidelijk meer contrast en al een stuk meer kleur.












Over de highlights is een duidelijke gloed zichtbaar, die vaak gepaard gaat met enige vorm van chromatische aberratie. De chromatische aberratie is flink aanwezig, vooral bij hoge contrasten. Bij lage contrasten iets minder.
Tijdens mijn sessie in de avondzon moest ik een complete stop onderbelichten om de resultaten enigszins acceptabel te houden. Dit hielp enorm in het behouden van detail in de highlights. Over het algemeen hebben vintage lenzen het moeilijk met detail in highlights, maar deze lens meer dan andere lenzen.










Vervorming, moeten we het daar nog over hebben? Alles wordt in een swirly cirkel getrokken. Er is dus duidelijke vervorming zichtbaar. Afhankelijk van de compositie en wat er te zien is in de foto valt dit veel of weinig op.




Vignetting valt reuze mee. Kijkende naar vintage lenzen in het algemeen, verwacht je dat er op F1.5 bergen aan vignetting te zien is, maar dat is niet zo. Er is uiteraard wel duidelijke vignetting zichtbaar, maar bij lange na niet meer dan bij andere vintage exemplaren. Ik ben positief verrast over het eigenlijk weinig vignetten van de lens bij wijd open diafragma, vergeet niet dat dat maar liefst F1.5 is.







CONCLUSIE
De Helios 40 levert absoluut geen perfect plaatje en blinkt optisch nergens in uit. De lens is daarom ook alleen bekend om zijn ultieme swirly bokeh effect. Zijn cult status is echter wel verdiend, als we naar de bokeh kijken. Het aparte swirly bokeh effect en de prachtige zachtheid wijd open maken deze lens uitermate geschikt voor prachtige portretten. Als je eenmaal gevoel voor de lens hebt gekregen kan je er leuke resultaten mee krijgen die je nooit uit andere lenzen kan halen, maar het blijft opletten bij tegenlicht en onderwerpen of objecten die buiten de minimale scherptecirkel vallen, met name vanwege het rare vaseline-achtige uitsmeereffect en de drukke bokeh.

Deze lens is niet voor de beginnende of onervaren fotograaf. De lens produceert wijd open zo’n apart beeld, dat je er flink aan moet wennen om er iets van waarde uit te kunnen krijgen. Shots met flink tegenlicht kun je nagenoeg afschrijven, door de extreme flares en contrastverlies. Er moet bij tegenlicht redelijk gewerkt worden aan een compositie waarbij de flares het beeld niet overheersen, of juist iets toevoegen. Als je op een gegeven moment een gevoel voor de lens hebt gekregen wordt het makkelijker, maar het blijft opletten. Dit is niet een lens, zoals een Helios 44-2 58/2 of Flektogon 35/1.4, die je meeneemt om een even mee te gaan fotograferen in het bos of ergens anders. Deze lens neem je mee met een duidelijk doel, veel bokeh en een duidelijk gecentreerd onderwerp.

Het is een lens die je alleen gebruikt voor zijn aparte karakter en dat maakt deze lens niet zo veelzijdig. Zijn cultstatus is echter verdiend, kijkende naar zijn ultieme swirly bokeh en onscherpe karakter, een unieke lens met veel karakter.


PS
Heb jij nog een Carl Zeiss Biotar 75mm F1.5 te koop liggen? Stuur gerust een bericht of laat een reactie achter.

[1] Helios 40-2 1.5/79 M42 79mm?

Terugblik - Prachtig kut 2021

Door HackingDutchman op zondag 26 december 2021 14:29 - Reacties (8)
Categorie: Algemeen blogpost / column / gezeur, Views: 3.612

Terugblik - Prachtig kut 2021



Laten we maar beginnen bij het realistische begin, wat een kutjaar. Lockdowns, prikken, 90% thuisonderwijs, twee legale openbare feestjes in één jaar, energiecrisis, niet naar kapper kunnen, huizenprijzen die hoger zijn een wolkenkrabber, links en rechts inflatie, nauwelijks sporten en we eindigen deze pracht natuurlijk ook weer met een fantastische lockdown.


Gelukkig heb ik wel een hoop lenzen kunnen maken reviewen, dat was dat wel weer een positieve noot aan dit jaar. Voor de rest kan ik er eigenlijk niet echt positief op terugkijken, want de normale gang van zaken is wel écht weg. Oh ja, en die energiecrisis vind ik eigenlijk ook wel positief, want mijn hoop is dat de wereld hierdoor een beetje wakker wordt geschud richting de duurzame alternatieven, en laat ik nu net in die richting afstuderen komend jaar.


Aan het einde van het jaar kijken mensen ook vaak vooruit naar het volgende jaar, en vaak ook nog ietsje verder. Dit jaar ging het tijdens de kerstdiners, de studentenversies, niet die op eerste en tweede kerstdag, vooral over de nasleep van de corona. Hoelang gaat dit nog allemaal duren? Wanneer kunnen we overal weer normaal naartoe, restaurant, uitgaansgelegenheden, musea, sportwedstrijden, buitenland en winkelen? Elk half jaar lijkt er weer een nieuwe variant te komen en een nieuwe lockdown. En we weten van het griepvirus, dat dit elk jaar blijft gebeuren. Dus, hoelang gaan we deze inhumane situatie nog in stand houden? Is het ethisch om de boel op een gegeven moment open te gooien? Kijkende naar de mensen die sterven, is gewoon het recht van de sterkste, bij biologie heb ik ooit de term darwinisme geleerd. Daar kan ik mijzelf wel in vinden, echter wordt het in de westerse ‘’verzorgings’’maatschappij nogal als onethisch gezien. ‘’Verzorgings’’, dus zodra de inflaties te hoog worden en de staatskassen leeg raken, eigenlijk moet je zeggen nog meer in de min gaan staan, dan geldt natuurlijk de economie als uitgangspunt en kan je dat ‘’verzorgings’’ woordje wel weggooien.
Tweede dingetje, naast het recht van de sterksten heb je ook de mensen in de zorg. Voor die mensen vind ik dat je het niet kan doen. Die moeten je immers door hun eed wel helpen, maar als alles van het slot gaat is er te weinig plek in de ziekenhuizen en maken die mensen vreselijke dingen mee. Uit de eerste crisis zijn er ook mensen overgebleven met een soort van PTSD. Tevens heeft een significant deel van het zorgpersoneel de handdoek in de ring gegooid, is vroegtijdig gestopt of heeft een andere beroepsrichting gekozen. Een veel gehoorde kreet is dat ze zich niet genoeg gewaardeerd voelen. Vooral door de overheid. Als je dan kijkt naar de nieuwe begroting, waarin de zorg juist moet gaan bezuinigen, terwijl ze nog twee jaar planbare zorg moeten inhalen én de mensen waarschijnlijk ook nog eens nog ernstiger binnenkomen vanwege de vertraging, lees kost meer geld voor de ziekenhuizen, snap ik dat zelfs niet… Ik zie de kwaliteit van de zorg dan slechter worden en/of de wachtrijen héél erg lang worden.



Eens wat dichter bij huis kijken, de studentjes. Gelukkig heb ik het gros van mijn studententijd kunnen meemaken buiten het hele coronagedoe om. Echter, als dit zo doorgaat is er straks een hele generatie die dat niet heeft kunnen doen. Opgetogen kunnen zij enigszins de toekomst inkijken, omdat de basisbeurs straks weer terugkomt. Daar hebben ze echter weinig aan als ze thuis thuis(bij hun ouders) achter de laptop colleges zitten te kijken. Overigens werkt dat thuisstuderen steeds slechter, je kamer en huis fungeren nu als studie- én ontspanningsplek, iets waar veel mensen, inclusief mijzelf, wel wat moeite mee hadden afgelopen half jaar. Het ging anderhalf jaar goed, maar het breekt je op een gegeven moment wel op.



Van de studentjes kunnen we een klein bruggetje slaan naar de woningcrisis, want de studenten hebben overal ook de grootste moeite om een kamer te vinden, vooral de internationalen. In de uithoek die zich Enschede noemt zijn ze inmiddels ook maar noodopvangen aan het bouwen. Daar komt waarschijnlijk zeer binnenkort ook nog een noodopvang voor asielzoekers bij, want Enschede hoorde ook bij de aangewezen plekken van het Rijk. 100.000 woningen per jaar erbij werd er onlangs beloofd. Dat zullen wel van die blokken dozen worden in het randstedelijke gebied. Kijkende naar de sociale huurwoningen in Nederland schrok ik van de hoeveelheid, 28% van de woningvoorraad is sociale huur [1]!?!? Dit is tevens een van de grootste van heel de EU [2]. Is dit niet een teken dat huizen gewoon veel goedkoper moeten worden in Nederland? Dit is natuurlijk niet van de afgelopen huizencrisis, maar die woningen staan er al veel langer. Dus, zelfs vóór de enorme stijgingen konden veel mensen al geen huur ophoesten. Zelf ben ik van mening dat sociale huur niet zo’n goede oplossing is, al helemaal niet als nagenoeg één derde van de gehele woningvoorraad hieruit bestaat. Misschien is het tijd om de huizenmarkt eens een beetje om te gooien en het probleem bij de kern aan te pakken, in plaats van meer sociale huurwoningen te bouwen, wat eerder lijkt als pleisters plakken. Nu weet ik niet wat het kernprobleem is bij dit probleem, maar dat lees ik hopelijk wel terug in de reacties.



Ik zal maar eindigen met iets over de energiecrisis, anders wordt het wel erg veel leeswerk. Ik heb nog steeds grote twijfels over de elektrische auto. De reikwijdte is nog steeds belabberd, je kan het ding maar op bepaalde plekken opladen én zie jij in het straatbeeld al overal van die laadpalen staan? Heel veel mensen hebben geen oprit voor hun auto, moet er in de toekomst dan overal waar een auto staat een laadpaal bij staan? Het snelle optrekken vind ik wel een groot pluspunt.
Laat staan dat we eerst eens het net moeten versterken. Het is nu al crisis op het net, laat staan als we straks alles elektrisch gaan verwarmen en rijden, dan moeten we de elektriciteitsproductie eerst even verdrievoudigen, of meer, volgens mij. Alle huizen verwarmen op elektriciteit én alle benzine en diesel vervangen door elektriciteit. Dat is nogal wat. Gelukkig zijn de warmtepompen wel een stuk efficiënter en de elektrische auto’s ook wel, maar alsnog gaat het om héél veel elektriciteit.
Waterstof dan? Mmmm, dan moeten we wel héél véél overproductie hebben, met round-trip-efficiënties van maximaal zo rond de 20-40 procent. Dan zie ik misschien eerder auto’s op perslucht rijden [3,4]. Al moet daar nog redelijk wat onderzoek naar gedaan worden, met name naar de motor [5]. Waarom perslucht? Omdat de round-trip-efficiëntie een stuk hoger kan zijn, er zit immers geen productiefase tussen. In vergelijking met waterstof betekent dit dat er geen electrolyzer en fuel cell nodig zijn, dit scheelt enorm in het materiaalgebruik. Ook hoeven er minder eisen aan bepaalde materialen te zitten, want waterstof is heel licht en klein en kan mede daardoor materiaal bros maken. Desalniettemin, is de energiedichtheid wel een stuk lager. Hiertegenover staat dat lucht overal beschikbaar is en het snel getankt kan worden, mits de infrastructuur, lees enorm dikke compressor en luchtontvochtiger en stroomaansluiting, er is. Oh ja, lucht kan ook niet ontploffen. Al is het ontploffingsgevaar voor waterstof in de buitenlucht verwaarloosbaar te noemen. Het vervliegt in een ogenblik en door de druk waarop het opgeslagen is, is zo’n fles leeg voordat die ooit kan ontploffen.
We kunnen ook een fossiele brandstof maken van planten of algen. Algen met een hoog oliegehalte kunnen relatief eenvoudig worden gekweekt en de olie kan worden gewonnen en geraffineerd. Al heb ik hier in 10 jaar helaas niet erg veel spannends meer over gehoord. Dit doet met denken aan de super grafeenbatterij…
Al met al ben ik nog steeds zeer benieuwd naar de ontwikkelingen op energiegebied en met name de transportsector.


Eindigen op een positieve noot… even denken… ik zal nog wel proberen er een lensreview uit te schieten vóór het einde van het jaar.
Houd de vingers aan de handen en vries niet vast!


[1] https://www.ad.nl/wonen/1...-is-zorgwekkend~aaeef26d/
[2] https://eufactcheck.eu/fa...sing-averages-nine-years/
[3] https://sites.google.com/site/rijdenopperslucht/home
[4] https://www.solutionair.nl/nl/
[5] https://www.sciencedirect...cle/pii/S2211467X2030136X

Overal en altijd muziek - Waar is de stilte gebleven

Door HackingDutchman op maandag 25 oktober 2021 15:29 - Reacties (16)
Categorie: Algemeen blogpost / column / gezeur, Views: 3.913

Kleine witte dingen in je oor, of grote ronde doppen eroverheen, af en toe zie je zelfs nog echte vintage exemplaren met draadjes eraan.
Draagbare kleine speakertjes voor op de fiets, in de douche, tijdens het sporten of in de tuin.



Of je nu boterhammen aan het smeren bent, op de fiets naar supermarkt gaat, ligt te zonnen in de tuin, aan het joggen, sprinten of kruipen bent, aan het douchen bent, achter de computer/laptop zit en ga zo maar door. Overal is tegenwoordig muziek bij nodig. Het lijkt wel alsof de stilte is verdwenen. Een aantal dingen kan ik wel begrijpen, een simpele krachtsport waarbij je binnen een straal van een meter of 10 blijft en geen concentratie nodig hebt, achter de computer of tijdens het studeren. Echter, op de fiets lijkt mij dit niet heel erg handig. Deelnemend aan het verkeer is een extra zintuig, zoals gehoor, toch wel handig. Anders hadden ze waarschijnlijk ook geen wet in het leven geroepen om elektrische voertuigen een bepaalde hoeveelheid geluid te laten blijven uitstoten.

Waarom is er altijd muziek nodig bij een handeling? Waarom kan er niet iets gedaan worden in ‘’stilte’’. Wat voegt het toe?
In eerste instantie lijkt het mij te gaan om een alledaagse ‘’saaie’’ handeling dragelijker te maken. Boterhammen smeren met Bert en Ernie, koken met Kanye West, wandelen met Whitney Houston, fietsen met Frank Sinatra, sporten met Shakira en niksen op de bank met NeYo.
Dus, zeg het horen van vogeltjes in het bos en het waaien van de wind, spetteren van het spek in de pan, het aan horen komen van automobielen en vreselijke brommers op de fiets, geconcentreerd sporten zonder mobiel aan je of oortjes/koptelefoon op maar vaarwel, allemaal niet nodig.
Een verklaring kan zijn, dat het luisteren naar (goede) muziek ervoor zorgt dat er dopamine wordt aangemaakt, net als bij het gebruik van amfetaminen en andere soorten drugs. Kan men hier dan ook verslaafd aan raken? Verklaard dit het overmatig gebruik van muziek?



Wat mij de laatste jaren is opgevallen is dat niet meer alleen de middelbare scholieren af en toe op de fiets met hun mobiel/boxen drillrap of hardstyle aan het luisteren zijn, maar ook mensen die enkele decennia ouder lijken te zijn, én lopend. Leuk, nog meer geluid in de openbare ruimte… Ik heb altijd geleerd dat dit enigszins respectloos is, maar tijden veranderen.
Dit fenomeen heb ik trouwens nooit begrepen, naast het feit van eerste en tweede klasser geweest te zijn, want dan gaat er gewoon een nieuwe wereld voor je open. Daar verwacht je het ook van. Leuk een beetje kloten met een mobieltje op de fiets.

Is muziek nu ook een soort ‘’consumptiegoed’’ geworden, in dezelfde stijl als sociale media? Altijd en overal muziek, altijd en overal scrollen op sociale media? Zijn mensen bang geworden voor hun eigen gedachten als het stil wordt? Rustig op een bankje zitten in het park en naar het park kijken lijkt tegenwoordig niet echt meer voor te komen in de praktijk, want smartfoon.

''Stilte'' kan hier wat breder worden opgevat dan letterlijk géén geluid meer horen om je heen. Omgevingsgeluid is eigenlijk ook stilte. Pratende mensen om je heen, lopende personen, fietsende mensen, voorbijrijdende auto's, een kopieerapparaat of een ''krakende'' hardeschijf.
Als het écht stil is in een huis hoor je vaak toch nog ergens wat kraken, een verwarmingsbuis, of met je raam open een enkel nachtdier en wat bladergeruis van bomen, of in de stad natuurlijk iets meer dan dat.

Het consumeren van muziek is natuurlijk ook veranderd in de loop van de tijd. Spotify kent vele gebruikers en uiteraard wordt hier ook veel data uit vergaard. Zo blijven afspeellijsten langer ‘’leuk’’ om naar te luisteren, want ze kennen jouw muzieksmaak beter dan jijzelf.

Even kijken naar mijn eigen gedrag. Ik heb een hekel aan grote dingen op mijn hoofd, laat staan mijn oren. Geen petten, caps, capuchons of oortjes, en al helemaal geen koptelefoons. In de trein is er weinig keus en gebruik ik oortjes met ruisonderdrukking, maximaal twee maal per week, niet langer dan 4 uur.
Voor de rest heb ik op de twee plekken waar ik vaak vertoef studiomonitoren staan en aparte subwoofers, want bas mag nooit ontbreken. Mijn voorkeur gaat dus uit naar geluid via speakers, geluid dat iets verder van je vandaan komt. Waarom eigenlijk? Omdat ik geluiden in het dagelijkse leven ook zo waarneem, iemand fietst drie meter voor je langs, en je de bas kan voelen. Mijn voorkeur van muziekconsumptie past dus ook niet zo goed bij wat ik veel om mij heen zie, dus kan ik ook wel begrijpen waarom dit mij misschien extra opvalt.

Muziek kan natuurlijk ook zorgen voor concentratie. Neem bijvoorbeeld rustige klassieke muziek, dit kan de concentratie in sommige gevallen juist bevorderen. In dezelfde trant kan muziek ook zorgen voor rust. Sommigen onder ons kunnen de concentratie maar moeilijk vinden met pratende mensen om zich heen, hier biedt muziek wel een nuttige uitkomst voor de verdoezeling van hinderlijk omgevingsgeluid. Echter, waar zorgt het dan voor tijdens het smeren van de boterhammen, het fietsen of het douchen? Op de weg naar een ‘’groenere’’ wereld kan je natuurlijk ook een nummer uitkiezen van drie minuten voor tijdens het douchen, om op je douchetijd te letten, ergo, waterconsumptie en gasverbruik. De andere kant kan het ook opgaan, lekker blijven meezingen en haast vergeten dat je onder de douche staat.

Gelukkig is muziek een subjectieve kwestie, dus één groot grijs gebied. Dat is maar goed ook, want de keuze is reuze. Wat ik wel hoop is dat de openbare ruimte wat stiller wordt. Dus geen optrekkende motorvoertuigen meer en afstammelingen van Pipo de Clown met muziek op de fiets of lopend op de trambaan.


Nou, tot een conclusie zijn we niet gekomen, maar daar is de mens ook veel te ingewikkeld, of te dom, voor.