REVIEW - Carl Zeiss Sonnar 135mm F3.5

Door HackingDutchman op maandag 23 augustus 2021 14:24 - Reacties (0)
Categorie: Lensreviews, Views: 639

Carl Zeiss Jena MC electric Sonnar 135mm F3.5

Geeft de browser de foto's in de review niet goed weer? Selecteer dan de lezerweergave in uw browser.



Een veel voorkomende lens, de 135mm F3.5 Sonnar. Een standaard 135mm objectief met een niet zo’n heel sterk maximaal diafragma van F3.5.
De oplage van de 135mm F3.5 is rond de 333.000 exemplaren. De lens is geproduceerd in de M42 en Prakticar B mount, van eind jaren zestig tot en met 1988. Een zeer succesvolle lens, aan de gigantische oplage én de lange productietijd te zien. Eens kijken of de lens nu ook nog redelijk weet te presteren.

De lens kent concurrentie van exemplaren die wat lichtsterker zijn, zoals de Tair 11 en Meyer Optik Görlitz Orestor, beide 135mm F2.8, nou ja, de Tair schijnt 133mm te zijn, zal vast wel weer zo’n Russisch productiefoutje zijn... Naast deze twee wat bekendere 135/2.8 objectieven zijn er ook zat andere 135/2.8 lenzen van talloze merken.

In deze review behandelen we de electric MC Sonnar 135mm F3.5 versie. Een van de meest recente exemplaren, met de elektrische pinnetjes aan de achterzijde én multicoating.



BOUWKWALITEIT
De lens is licht doch solide gebouwd. Vergeleken met zijn directe concurrenten, die ik zet op de Tair 11 en de Orestor 135mm F2.8, is de lens een stuk kleiner en lichter. Ook is de minimale scherpstelafstand maar liefst een halve meter minder bij deze Sonnar, 1m in plaats van 1,5m.



De lens heeft een ingebouwde zonnekap. Een handige bijkomstigheid.

De lens is mooi zwart afgewerkt en alles loopt soepel. Het diafragma is nog wel een klein struikelpuntje bij de lens. Deze functioneert niet altijd naar behoren. Net als bij de Pancolar’s en de Flektogon’s is het nogal priegelig en kan zeer snel vastlopen. Let bij het aanschaffen ook specifiek of het diafragma wel helemaal open gaat, en niet dat de diafragmabladen nog net zichtbaar zijn.



Mits alles goed functioneert heb je een mooi compact en net afgewerkt lensje. Een goede bouwkwaliteit dus.

OPTISCHE KWALITEIT
De scherpte is excellent te noemen. In het midden ragscherp, aan de buitenzijde neemt de scherpte maar minimaal af. Een zeer indrukwekkend resultaat, of niet, want het diafragma is slechts F3.5 wijd open, dus mag het ook wel meteen scherp zijn.

De lens lijkt erg snel contrast te verliezen, ondanks de multi coating. Dit maakt het beeld vaak wat arm in contrast, maar zorgt wel voor een vintage effect. Als we het diafragma dichtknijpen, neemt het contrast toe en zijn er geen problemen meer met contrast-arme delen.
Dit is ook terug te zien bij de kleuren in het algemeen, die zijn wat aan de doffe kant, niet erg verzadigd. De kleurtint in het algemeen neigt, karaktereigenschap van Zeiss glas, naar de koude kant.









Weinig vignetting te zien op F3.5. De vignetting die aanwezig was verdwijnt snel bij een kleinere diafragmawaarde.







Waar de coating wel goed voor werkt, lijkt de chromatische aberratie te zijn. Deze is minimaal.




De bokehballen zijn zeer fraai. Tevens de algehele achtergrondonscherpte. Alles is én verloopt mooi zacht. Er zit zoals bij de Flektogon’s geen groene rand omheen. Deze bokehballen zijn wat neutraler en zachter in het algemeen. Ze trekken minder de aandacht naar zich toe.








Ik vond het moeilijk om op F3.5 uit de losse hand scherpe plaatjes te schieten. De ISO moet al snel vrij hoog en je moet echt goed stil staan. Ik denk niet dat er veel goeds uit was gekomen als er geen vijf-assige sensorstabilisatie in mijn body had gezeten.
In het verleden had ik minder moeite met 135/2.8 objectieven, die stap van F3.5 naar F2.8 scheelt in de praktijk aanzienlijk.



VERGELIJKING MET TAIR 11 & MEYER ORESTOR 135MM F2.8
Qua scherpte wint de Sonnar het met vlag en wimpel. Maar, hier zien we wel meteen wat die F2.8 ten opzichte van F3.5 inhoud. Duidelijk is dat de achtergrondonscherpte veel minder druk is, en zachter, bij beide F2.8 objectieven.
Doordat je op F3.5 méér scherptediepte hebt, krijg je meer te zien van de objecten in de achtergrond, daardoor is er meer ‘’textuur’’ aanwezig in de achtergrond, waardoor de achtergrond drukker wordt. Dit is doorgaans niet wat je wilt, als je je onderwerp wat wilt isoleren van de rest van je beeld.





Opvallend is het feit dat alle drie de lenzen nagenoeg geen verschil in kleurrendering vertonen. Normaal, als je testshots maakt met verschillende lenzen van hetzelfde frame, zie je vaak duidelijke verschillen.





De conclusie die hieraan verbonden kan worden is redelijk simpel. Hier verliest de Sonnar het eigenlijk op nagenoeg alle fronten, behalve zijn gewicht en compactheid. Beide de Orestor en Tair hebben perfect ronde diafragmabladen en zijn ook op F3.5 nog perfect rond. Tevens zijn ze dan ook scherper en komen ze dicht in de buurt bij de scherpte van de Sonnar op F3.5. Voor de rest heb je bij de F2.8 exemplaren meer speelruimte met licht én scherptedieptes. Voor mij dus een no-brainer om de Sonnar niet te kiezen.





In de laatste foto’s zie wat verschillen in contrastverlies. Let niet teveel op deze plaatjes, want het kan zijn dat de zon net iets anders door wat bladeren viel, kijk meer dan de andere karakteristieken van het beeld. Wel kan ik zeggen dat het contrastverlies van de lichtbron af, bij de Sonnar wel goed weergeeft wat ik in de praktijk telkens ook ervaarde, ook mét de zonnekap. Alleen wanneer ik mijn hand erboven hield ging dit soms weg. Bij de Tair en Orestor heb ik hier minder last van gehad. Deze fungeerden met een zonnekapje of hand erboven wat beter.



CONCLUSIE
Over het algemeen presteert de lens zeer goed. De prestaties in combinatie met het kleine formaat en lichte gewicht maakt de lens goed geschikt om even snel mee te nemen. Alleen het contrast-arme beeld bij wijd open diafragma in sommige gevallen, bij felle zon, valt enigszins tegen.

Jammer is het maximale diafragma van F3.5. Je bent hierdoor sneller gelimiteerd aan hogere ISO waarden, of een goed belichte scene, om bewegingsonscherpte tegen te gaan.
Mede door het maximale diafragma heeft de Sonnar het in mijn ogen niet gewonnen van zijn twee directe concurrenten. Deze bieden toch meer ademruimte, door het grotere maximale diafragma.

De prijs van de lens is in de laatste jaren redelijk gestegen. De prijs voor de ‘’beste’’ multi coated conventionele zwarte versie ligt op het moment van schrijven tussen de 120-200 euro.


*Reviews van de Tair 11-2 133mm F2.8 en Meyer Optik Görlitz Orestor 135mm F2.8 volgen spoedig.


Andere reviews:
Tweakers Weblog, meer lensreviews, ook van vintage exemplaren.
https://hackingdutchman.tweakblogs.net/

Sirui 50mm f/1.8 Anamorphic 1.33X
https://tweakers.net/prod...ns-134x-sony-e-mount.html

Sirui 75mm f/1.8 Anamorphic 1.33X
https://tweakers.net/prod...anamorphic-lens-133x.html

Zeiss Planar 50mm f/1.4
https://tweakers.net/prod...nar-t-fe-50mm-f14-za.html

Sigma Art 35mm f/1.2
https://tweakers.net/prod...-12-dg-dn-art-sony-e.html

Zeiss Distagon 35mm f/1.4
https://tweakers.net/prod...eiss-fe-35mm-f-14-za.html

Helios 44-2 58mm f/2
https://tweakers.net/productreview/174601/helios-44-2.html


*Gebruikt in combinatie met een Sony A7RII.


Volgende: Verschillen tussen Helios 44 versies 25-08 Verschillen tussen Helios 44 versies
Volgende: REVIEW - Panagor PMC 24mm F2.5 15-08 REVIEW - Panagor PMC 24mm F2.5

Reacties

Er zijn nog geen reacties op deze post


Om te kunnen reageren moet je ingelogd zijn. Via deze link kun je inloggen als je al geregistreerd bent. Indien je nog geen account hebt kun je er hier één aanmaken.