REVIEW - Meyer Optik Görlitz Orestor 135mm F2.8

Door HackingDutchman op dinsdag 31 augustus 2021 12:29 - Reacties (7)
Categorie: Lensreviews, Views: 819

Meyer Optik Görlitz Orestor 135mm F2.8

Geeft de browser de foto's in de review niet goed weer? Selecteer dan de lezerweergave in uw browser.


Nog een 135mm F2.8, de Meyer Optik Görlitz Orestor 135mm F2.8. Gewaagd aan de Tair 11-2 133mm F2.8, waar ik het al eerder over heb gehad. Handig zo drie achter elkaar, kan je de beste uitzoeken.

De Meyer Optik Görlitz Orestor 135mm F2.8 werd gefabriceerd van 1966 tot en met 1971, in in ieder geval de M42 en Exakta mount. Op een oud foldertje staat bij de camera's ook een kruisje achter Praktina, maar daarboven staat tevens aangegeven dat door ontwikkelingen deze getoonde informatie onjuist kan zijn. Tot zover is de lens, onder de Meyer Optik Görlitz naam, naar mijn weten niet uitgebracht met een Praktina mount.


De laatste in de ‘’135mm’’ reviews, voor dit moment dan. Meer heb ik er niet op de plank liggen. Aan de hand van deze drie reviews heb ik voor mijzelf uitgemaakt welke van de drie mag / mogen blijven. Er moet er op zijn minst ééntje weg.

Zijn er duidelijke verschillen tussen de twee F/2.8 exemplaren, Tair en Orestor? Ik ga het uitzoeken.

BOUWKWALITEIT
De lens kenmerkt zich door een zeer goede bouwkwaliteit. Er rammelt nergens wat en er zijn geen plekken aanwezig waar een rare speling zit.



De lens is volledig vervaardigd uit metaal en afgewerkt in een matzwart jasje, met een fraai zebra design op de focus- en diafragmaring.
Verder heeft de lens 15 diafragmabladen. Dus ook als je de boel dicht knijpt kun je blijven rekenen op mooie ronde balletjes. Het is echter niet zo perfect rond als het diafragma van de Tair 11-2, dat bestaat uit 20 bladen.



Het glas van deze lens is zeer eenvoudig te verwijderen en schoon te maken. Om bij de focus en het diafragma te komen moet er wat meer werk worden verzet. Tevens moet je ook weten waar de schroefjes zitten en welke je moet losdraaien, voordat je de lens per ongeluk kapot draait tijdens het openmaken. Ook het terug in elkaar zetten van de lens vereist enige kennis van zaken.

Al met al een zeer goed gebouwde en degelijke lens.
OPTISCHE KWALITEIT
De scherpte is goed in het midden en neemt langzaam af naar de randen toe. Als het diafragma wat verder geknepen wordt neemt de scherpte over het hele beeld toe.











Chromatische aberratie is zeker aanwezig bij deze lens. Belichte delen op een zwarte achtergrond kunnen rekenen op hevige chromatische aberratie, vooral met een paarse kleur. Als de contrasten betreft licht en donker wat minder zijn, dan is er weinig tot geen chromatische aberratie aanwezig.









De kleuren zijn vrij neutraal, maar zijn wel al vrij snel aan de verzadigde kant. Er is over het algemeen in goed belichte omstandigheden voldoende goed contrast aanwezig. Zeer nette prestatie.

Rondom de bokehballen is een lichte groene gloed te zien, soms zelfs vrij heftig. Voor de rest is de achtergrondonscherpte mooi zacht en zijn de bokehballen vrij van uienringen.









Vignetting wijd open is zichtbaar, maar niet veel. Naarmate het diafragma gesloten wordt neemt de vignetting snel af. Vervorming is niet te ontdekken, de strepen op de muur geven geen indicatie van bolling of andere vervorming.





Flaren doet de lens wel, maar alleen als je vrij extreem de zon positioneert. Over het algemeen presteert de lens qua flares zeer goed, je hebt weinig last van flares. Mocht je flares zien, dan zijn ze niet bijzonder of mooi. Normale prestaties voor een telelens, waar je over het algemeen niet echt mooie flares te zien krijgt. Dan moet je toch eerder rond de 20mm gaan zitten.
Hieronder ook een voorbeeld van wat er gebeurt als je de lens recht in de zon zet.



TAIR 11-2 133MM VS Orestor 135MM
Zoals al aangegeven, omdat dit de laatste van de drie 135mm is in mijn kast. Gaan we de laatst besproken twee exemplaren aan elkaar meten. De Sonnar viel al vrij snel af, want met F3.5 zijn we gewoon niet zo blij. F2.8 biedt veel meer ruimte om te spelen met licht én geeft minder scherptediepte, meer bokeh meer beter.




Qua uiterlijk zijn beide lenzen trouwens mooi vormgegeven. De ene in het zilver en de andere met de zebra ringen. Er zijn echter nog wel meer versies van de Tair 11 aanwezig, Tair 11 11-2 11A, of er daadwerkelijk verschillen aanwezig zijn, de ene zegt van wel, de ander zegt van niet. Hier bespreken we de Tair 11-2 133mm F2.8 in een zilveren uitvoering.
In het verleden heb ik nog wel een tweetal Tair 11A’s gehad, zwart. Maar dat was nogal lang geleden. Toentertijd heb ik de Orestor gehouden en de Tair weg gedaan.
Van alle verschillende versies heb ik geen schema’s kunnen vinden over de glasconstructies of coatings, dus over verschillen tussen de versies kan ik geen goed oordeel geven.




De Orestor lijkt een fractie scherper dan Tair. Tevens is er meer contrast, of verzadiging van kleur, te zien bij de Orestor.

Er is een tikkeltje meer gloed aanwezig bij de lichte delen bij de Tair. Chromatische aberratie lijkt bij beide hetzelfde.




Qua vorm van bokehballen is er eigenlijk geen verschil merkbaar. Ook de achtergrondonscherpte lijkt bij beide even zacht.




Alle net genoemde verschillen zijn niet heel goed zichtbaar. De twee lenzen zijn zeer aan elkaar gewaagd. Ik zou ze in de praktijk denk ik niet van elkaar kunnen onderscheiden en met beide even goede resultaten kunnen behalen.
CONCLUSIE
De Meyer Optik Görlitz Orestor 135mm F2.8 is een lens die goed presteert. Voelt solide aan en kent geen rare speling of rammeltjes.

De lens heeft redelijk wat contrast wijd open en toont enigszins verzadigde kleuren. De scherpte is goed te noemen met maar weinig scherpteverval naar de randen toe.

Chromatische aberratie is iets wat de lens graag laat zien, en bij goede contrasten ook vrij heftig.

Al met al is de Orestor een zeer fraai vintage 135mm F2.8 exemplaar en zeer aan te raden.

Beide de Tair 11-2 en de 135mm Orestor zijn aan elkaar gewaagd en produceren eigenlijk eenzelfde resultaat. De grootste twee verschillen, na heel goed inzoomen en kijken, lijken de iets minder verzadigde kleuren van de Tair 11-2 en de gloed over de highlights. Het verschil in scherpte, in voordeel van de Orestor, mag ook worden genoemd, maar lijkt naar mijn inziens minimaal. De Tair 11-2 produceert dus een iets meer vintage look, terwijl de Orestor iets meer naar de conventionele kant hangt.

Tot nu toe lijken de resultaten zo erg op elkaar dat ik nog niet echt een duidelijke keuze tussen de twee lenzen kan maken. De 135mm F3.5 Sonnar mag wel de boot verlaten. F3.5 kan het niet winnen van F2.8, ook al is de lens vrij scherp op F3.5.


Andere reviews:
Tweakers Weblog, meer lensreviews, ook van vintage exemplaren.
https://hackingdutchman.tweakblogs.net/

Sirui 50mm f/1.8 Anamorphic 1.33X
https://tweakers.net/prod...ns-134x-sony-e-mount.html

Sirui 75mm f/1.8 Anamorphic 1.33X
https://tweakers.net/prod...anamorphic-lens-133x.html

Zeiss Planar 50mm f/1.4
https://tweakers.net/prod...nar-t-fe-50mm-f14-za.html

Sigma Art 35mm f/1.2
https://tweakers.net/prod...-12-dg-dn-art-sony-e.html

Zeiss Distagon 35mm f/1.4
https://tweakers.net/prod...eiss-fe-35mm-f-14-za.html

Helios 44-2 58mm f/2
https://tweakers.net/productreview/174601/helios-44-2.html


*Gebruikt in combinatie met een Sony A7RII.

Meer informatie hier te vinden: https://zeissikonveb.de/s...optik%20g%C3%B6rlitz.html

REVIEW - Tair 11-2 133mm F2.8

Door HackingDutchman op zaterdag 28 augustus 2021 14:13 - Reacties (2)
Categorie: Lensreviews, Views: 908

Tair 11-2 133mm F2.8 ‘’zilver’’

Geeft de browser de foto's in de review niet goed weer? Selecteer dan de lezerweergave in uw browser.


Het landschap van de vintage 135mm objectieven is vrij groot, met minder bekende en bekendere exemplaren. Deze keer een wat beter bekend exemplaar, de Tair 11-2 133mm. Ja, niet 135mm volgens het boekje, maar die twee millimeter op 135mm maakt in de praktijk niets uit.

Dit wordt wel eens de grote broer genoemd van de Jupiter 11. De Jupiter 11 heeft namelijk maar een maximale diafragma-opening van F4, niet echt lichtsterk... Deze Tair 11-2 heeft maar liefst een maximale diafragma-opening van F2.8. Eens zien of die op F2.8 ook bruikbaar is.

BOUWKWALITEIT
We bekijken hier de zilveren versie, genaamd Tair 11-2 van de fabrikant KMZ. De lens is zoals de gemiddelde Russische lens betaamt, niet vrij van speling hier en daar. Doch voelt de lens solide aan.

Dit exemplaar was niet in hele goede staat. Dit is de eerste lens die ik gepolijst heb, om te proberen zijn oorspronkelijk zilveren glans weer terug te geven. Het hele ding moest uit elkaar en was van binnen erg vies.
Na een een goede revisie functioneert de lens weer naar behoren.



De lens heeft een preset diafragmaring en een normale diafragmaring. De preset diafragmaring klikt en de normale ring beweegt traploos.
Voor de focus mag je het geheel nagenoeg 360 graden in de rondte draaien, een betere focus throw is niet te krijgen.

Al met al een goed gebouwd objectief dat met zijn zilveren uiterlijk ook nog eens opvalt, op een fraaie manier.

OPTISCHE KWALITEIT
Wijd open is de lens niet zo scherp, een beetje zacht. De scherpte is nog wel ruim voldoende om te gebruiken voor een centraal onderwerp in het midden van het beeld, zoals een portret of iets dergelijks. Een wat breder beeld, landschapje of omgeving, dan wil je het diafragma wel wat verder dichtknijpen.
De scherpte neemt relatief weinig af naar de randen toe, pas aan de uiterste randen is de scherpte echt slecht te noemen.









De lens flared redelijk bij inkomend zonlicht. De gekleurde delen van de flares zijn er niet veel en zijn ook niet erg speciaal of esthetisch te noemen. De ‘’algemene’’ flare, het deel waarin het contrast afneemt, neemt vaak een groot deel van het beeld in beslag. Al met al produceert het wel een goed vintage karakter.
In de voorbeelden hieronder is de flare enigszins geaccentueerd, de witte gloed is blauw gemaakt om deze extra duidelijk weer te geven.





Chromatische aberratie is zeker aanwezig, in overvloede. Highlights worden gekenmerkt door een paars gloedje, de ene keer meer aanwezig dan de andere.


Vervorming is goed onder controle. Alleen aan de randen van het beeld is een lichte vervorming zichtbaar, een minieme bolling.
Blijvende bij de randen van het beeld, is er een lichte vignetting te zien, en valt eigenlijk reuze mee. Goed weg te halen in de nabewerking. Een zeer net resultaat.









Er is weinig contrast wijd open. Ook als de lens wat dichtgeknepen wordt, blijft alles een beetje vaal. De kleuren zijn dus redelijk onverzadigd en vaal. Om de highlights hangt een lichte zweem, het contrast neemt snel af. Een vintage effect volgens het boekje.









Om de bokehballen heen zit een lichte groene gloed, in het ene geval beter zichtbaar dan de andere. De algemene achtergrondonscherpte is mooi te noemen. Zacht en niet druk met een zachte overgang.











CONCLUSIE
De Tair produceert een fraai vintage beeld, bijna volgens het boekje. Weinig contrast, bij lichtinval neemt het contrast nog verder af, redelijk wat chromatische aberratie, relatief zacht wijd open en flares ontbreken ook niet.
Als je een karaktervol vintage beeld zoekt, kijk niet verder, hier is uw 135mm, of beter gezegd 133mm, exemplaar.

De zachtheid wijd open maakt het uitermate geschikt voor portretfotografie. Tevens het feit dat de lens F2.8 is, en geen F3.5, maakt de lens een stuk veelzijdiger. Dichtknijpen van het diafragma is makkelijker dan een grotere diafragma-opening in een lens toveren. Tevens, bij het dichtknijpen blijf je ultieme ronde bokehballen zien, want er zijn maar liefst 20 afgeronde diafragmabladen aanwezig!


Andere reviews:
Tweakers Weblog, meer lensreviews, ook van vintage exemplaren.
https://hackingdutchman.tweakblogs.net/

Sirui 50mm f/1.8 Anamorphic 1.33X
https://tweakers.net/prod...ns-134x-sony-e-mount.html

Sirui 75mm f/1.8 Anamorphic 1.33X
https://tweakers.net/prod...anamorphic-lens-133x.html

Zeiss Planar 50mm f/1.4
https://tweakers.net/prod...nar-t-fe-50mm-f14-za.html

Sigma Art 35mm f/1.2
https://tweakers.net/prod...-12-dg-dn-art-sony-e.html

Zeiss Distagon 35mm f/1.4
https://tweakers.net/prod...eiss-fe-35mm-f-14-za.html

Helios 44-2 58mm f/2
https://tweakers.net/productreview/174601/helios-44-2.html


*Gebruikt in combinatie met een Sony A7RII.


Verschillen tussen Helios 44 versies

Door HackingDutchman op woensdag 25 augustus 2021 00:44 - Reacties (0)
Categorie: Lensreviews, Views: 1.014

VERSCHILLEN TUSSEN HELIOS 44 VERSIES?




Op den YouTube ben ik geabonneerd op een aantal kanalen, ook voor fotografie. Met name toegespitst op lens reviews of gimmicks. De top van de lens reviews acht ik Dustin Abbott. Voor de gimmicks kijk ik naar Mathieu Stern, al ben ik het vaak niet eens met zijn oordelen over lenzen en geeft hij vaak géén tot matige uitleg. Af en toe komt er wat voorbij, zoals een adapter om met een medium format lens medium format plaatjes te schieten op een full frame camera, wat ik leuk nieuws acht.

Recentelijk plaatste deze laatst genoemde persoon een video waarin hij beweert dat er verschillen in scherpte en contrast waarneembaar zijn tussen verschillende Helios 44 versies, specifiek de Valdai en KMZ versies. Ik heb nagenoeg elke versie meerdere keren getest en test nog steeds lenzen die ik schoonmaak en heb nog nooit consistente resultaten gezien die een indicatie geven dat de ene versie optisch beter presteert dan de andere versie.
De eerste fout in de video die hij al maakt is het feit dat hij de gloed van de Valdai verwijt aan de olie op de diafragmabladen… De bladen zijn volledig ingeklapt op F2… Tevens hoor je hem niet praten over eventuele toleranties van de plaatsing van het glas…
Laat dit nu net iets zijn waar ik al enige tijd ervaring mee heb en het iets beter kan uitleggen dan in desbetreffende video :)

WAAR EVENTUELE VERSCHILLEN VANDAAN KUNNEN KOMEN

Dat er minieme verschillen waarneembaar zijn tussen verschillende lenzen van dezelfde serie Helios 44 geloof ik in eerste instantie wel, maar dat dit van de bepaalde versie afhangt iets minder. De optische prestaties hangen namelijk van veel factoren af.
De toleranties waren toentertijd niet zo goed als nu het geval is. Een halve millimeter speling in elk deel, van de mount tot de locaties waar het glas in moeten, kan al zorgen dat je desbetreffende exemplaar niet zo scherp is in vergelijking met een exemplaar waar de toleranties net wat beter uit de bus kwamen. Zo kan letterlijk elke lens, van elke fabriek een ander, beter of slechter, resultaat geven. Ook spelen dingen zoals de conditie van het glas uiteraard mee. Als er heel veel poetssporen op de lens aanwezig zijn, wordt het resultaat vanzelf zachter met ook een waarneembare gloed rondom de highlights. Ditzelfde kan komen door heel veel stof of een haze/fungus in de lens. Als de lenselementen niet goed schoongemaakt zijn, blijft er een miniem laagje vet achter, wat ook zorgt voor contrast verlies of een soort zweem over het beeld.
Kortom, er zijn heel veel zaken die het uiteindelijke beeld kunnen beïnvloeden.

Ja, Valdai staat bekend om de meeste rammel in de mount van de lens én het smeren van de diafragmabladen met olie. Dus, verwacht je hier ook automatisch de slechtste lens te ontvangen, want ze gingen blijkbaar niet heel nauw om met toleranties. Echter, is elke lens dan meteen ietsje slechter?

Het is natuurlijk ook een makkelijk statement om te zeggen dat je alleen voor de KMZ versie moet gaan. De KMZ versie is namelijk tevens de minst geproduceerde versie. Dat betekent niet alleen dat het moeilijker is om een KMZ versie te vinden, maar ook om er een te vinden in goede staat.

VERSCHILLEN?

Aangezien die Mathieu dus weer geen uitleg geeft en de test niet volledig is, neem ik zelf maar de proef op de som om te kijken of er verschillen waarneembaar zijn én of deze verschillen consistent zijn. Niet elke Helios lens rammelt evenveel, dus met één Valdai exemplaar heb je nog geen goede test gemaakt. Ik test hier 11 Helios 44 lenzen waarvan 6 een andere behuizing hebben en alle 3 de fabrikanten vertegenwoordigd zijn:
1 Helios 44 zilver KMZ met 13 bladen F2-16 M39 uit eigen collectie
2 Helios 44 Zebra Belomo F2-16 M39 uit eigen collectie
3 Helios 44-2 Valdai M42 uit eigen collectie
4 Helios 44-2 Valdai M42
5 Helios 44-2 Valdai M42
6 Helios 44-2 Valdai M42
7 Helios 44-2 Valdai M42
8 Helios 44-2 Valdai M42
9 Helios 44-2 Valdai M42
10 Helios 44-M KMZ M42 uit eigen collectie
11 Helios 44-2 Belomo in ‘’44-3’’ behuizing uit eigen collectie

Helaas heb ik op dit moment geen specifieke Helios 44-2 uit de KMZ fabriek, maar de Helios 44M uit de KMZ fabriek moet dit goedmaken. Het glas is immers volgens dezelfde formule gemaakt in dezelfde fabriek.

Zo, met maar liefst 7 Valdai exemplaren moeten we wel wat meer kunnen gaan zeggen over eventuele verschillen én de consistentie van eventuele verschillen.

Er zijn buiten foto’s genomen met de zon als lichtbron, en binnen onder volledig gecontroleerde omstandigheden met wat lampen.

Hier een Google Drive link naar de foto’s op ware grootte.
https://drive.google.com/...dTnoUCCFFMPOX?usp=sharing
Ik zet om de boel op te vullen hier telkens maar twee foto's neer die flink verkleint zijn, want mijn Tweakers fotoalbum raakt anders wel erg snel vol. Alle foto's zijn op ware grootte onbewerkt te bekijken via de Google Drive link en vrij te downloaden.




Binnen is er nauwelijks tot geen verschil te zien. In ieder geval niet in microcontrast en kleur. De ene foto is misschien net wat scherper dan de andere als je heel erg miereneukt. Maar, alles is manueel gefocust, dus dat blijft een variabele die je nooit helemaal perfect kan krijgen.

Het enige wat opvalt qua verschil is de vorm van de bokehballen. De ene keer lijkt deze een fractie groter of kleiner dan de andere keer.
Waar dit aan kan liggen? Ik gok de plaatsing van het glas in combinatie met de toleranties. De ene keer zit alles met 1mm verkeerd, de andere keer met 0,8mm.




Buiten zijn er wel verschillen te zien, maar de variabelen zijn hier heel groot. De wolken bleven wel weg voor de zon, maar de bladeren zorgden ervoor dat de belichting niet overal helemaal gelijk was.

We vinden geen rare vormen in de bokehballen. Scherpteverschil is niet echt waarneembaar. Hier geldt ook, het is nog steeds handmatig gefocust. Zelfs met focus peaking wil dit niet zeggen dat de focus elke keer 100% goed is. Er zijn geen consistente verschillen te zien in scherpte en microcontrast.
Af en toe is er een lichte flare zichtbaar. Ik heb het wel zo goed mogelijk afgeschermd met een groot stuk karton erboven, maar blijkbaar weet de zon er alsnog soms doorheen te komen. Gelukkig heb ik ook de test binnen gedaan, waar de belichting constant was.

OLIE OP DE BLADEN

Om het verhaal helemaal compleet te maken kijken we ook nog even naar verschillen in lenzen mét en zonder olie op de diafragmabladen, als het diafragma wat gesloten wordt, want op F2 zijn de bladen niet zichtbaar.

Hier een Google Drive link naar de foto’s op ware grootte:
https://drive.google.com/...dTnoUCCFFMPOX?usp=sharing




Verschillen zijn er tussen de lenzen. Er zitten Valdai’s tussen met wat meer flare dan de andere. Komt dit omdat de camera telkens een millimeter veranderd bij het verwisselen van lenzen? Doordat er op het diafragma van de ene lens meer olie zit dan op de andere? Als we kijken naar de KMZ en Belomo lenzen doen deze het niet perse beter dan de rest. De KMZ zilveren versie flared weinig, de Belomo M39 Zebra wel, de KMZ 44M wat minder, de Belomo 44-2 in een 44-3 jasje flared ook weer weinig. De Valdai’s flaren allemaal wel een beetje, maar de ene ook meer dan de ander, terwijl ze allemaal olie op de bladen hebben. De lens met de meeste olie flared echter niet het meest. Er zijn twee lenzen die duidelijk het meeste flaren, de Belomo M39 Zebra en een Valdai met relatief weinig olie op de bladen. Hier dus niet een consistent resultaat.

CONCLUSIE

Er zijn geen duidelijke en consistente verschillen waarneembaar. Er zitten alleen tussen elke lens minieme verschillen als je kijkt naar de bokehballen. De ene keer is deze een procentje groter of kleiner dan de ander keer.

Bij de flares zijn wel duidelijke verschillen waar te nemen. Echter, er zijn geen rare dingen te zien bij de lenzen die wél olie op de bladen hebben. De lenzen met relatief veel olie, weinig olie en geen olie produceren geen duidelijke verschillen.

Gelukkig hoef je dus nu niet meteen je Valdai of Belomo exemplaar in de prullenbak te mieteren en deze te vervangen door een KMZ exemplaar.

Wat ik hier probeerde aan te tonen zijn niet alleen eventuele verschillen tussen lenzen, maar ook een iets breder begrip: wees altijd kritisch (én verwacht gedegen uitleg). Je ziet al, dat ontbrak er van alle kanten in de video van Mathieu, met zelfs nog een foutief statement als kers op de taart. Nou maakt ie niet alleen maar slechte video’s, maar voor de goede uitleg hoef je ze niet te bekijken. Gelukkig is de gimmick factor vaak wél hoog.

Al met al krijg je bij alle lenzen het begeerde swirly bokeh effect en maakt elke lens mooie plaatjes. Er zijn verschillen tussen de lenzen, maar deze kunnen net zo goed bij KMZ en Belomo exemplaren bestaan. Valdai is ook de meest voorkomende, dus meteen ook de lens die het meeste in het oog springt als het op goede én slechte aspecten aankomt.


Graag hoor ik jullie mening hierover. Elk paar ogen heeft namelijk een andere kijk op het geheel. Zien jullie duidelijke verschillen tussen de versies? Waar denken jullie dat de verschillen vandaan komen? Wat is jullie mening over de video van Mathieu?
De foto’s zijn op volledige grootte te downloaden, dus je kunt ze, naast het werpen van een kritische blik om verschillen te spotten, ook als poster aan de muur hangen of als wallpaper instellen :p



P.s. Tip voor de videograaf: Mocht je trouwens geen waarde hechten aan het uiterlijk van de lens én wel graag een zo solide mogelijk Helios 44 exemplaar willen hebben met geen speling op de mount, neem dan gewoon een Helios 44M. Deze zitten in een wat conventionelere behuizing. Deze behuizing is zo gemaakt dat er geen speling op de mount mogelijk is, wat er bij een Helios 44 of 44-2 wél mogelijk is.

REVIEW - Carl Zeiss Sonnar 135mm F3.5

Door HackingDutchman op maandag 23 augustus 2021 14:24 - Reacties (0)
Categorie: Lensreviews, Views: 639

Carl Zeiss Jena MC electric Sonnar 135mm F3.5

Geeft de browser de foto's in de review niet goed weer? Selecteer dan de lezerweergave in uw browser.



Een veel voorkomende lens, de 135mm F3.5 Sonnar. Een standaard 135mm objectief met een niet zo’n heel sterk maximaal diafragma van F3.5.
De oplage van de 135mm F3.5 is rond de 333.000 exemplaren. De lens is geproduceerd in de M42 en Prakticar B mount, van eind jaren zestig tot en met 1988. Een zeer succesvolle lens, aan de gigantische oplage én de lange productietijd te zien. Eens kijken of de lens nu ook nog redelijk weet te presteren.

De lens kent concurrentie van exemplaren die wat lichtsterker zijn, zoals de Tair 11 en Meyer Optik Görlitz Orestor, beide 135mm F2.8, nou ja, de Tair schijnt 133mm te zijn, zal vast wel weer zo’n Russisch productiefoutje zijn... Naast deze twee wat bekendere 135/2.8 objectieven zijn er ook zat andere 135/2.8 lenzen van talloze merken.

In deze review behandelen we de electric MC Sonnar 135mm F3.5 versie. Een van de meest recente exemplaren, met de elektrische pinnetjes aan de achterzijde én multicoating.



BOUWKWALITEIT
De lens is licht doch solide gebouwd. Vergeleken met zijn directe concurrenten, die ik zet op de Tair 11 en de Orestor 135mm F2.8, is de lens een stuk kleiner en lichter. Ook is de minimale scherpstelafstand maar liefst een halve meter minder bij deze Sonnar, 1m in plaats van 1,5m.



De lens heeft een ingebouwde zonnekap. Een handige bijkomstigheid.

De lens is mooi zwart afgewerkt en alles loopt soepel. Het diafragma is nog wel een klein struikelpuntje bij de lens. Deze functioneert niet altijd naar behoren. Net als bij de Pancolar’s en de Flektogon’s is het nogal priegelig en kan zeer snel vastlopen. Let bij het aanschaffen ook specifiek of het diafragma wel helemaal open gaat, en niet dat de diafragmabladen nog net zichtbaar zijn.



Mits alles goed functioneert heb je een mooi compact en net afgewerkt lensje. Een goede bouwkwaliteit dus.

OPTISCHE KWALITEIT
De scherpte is excellent te noemen. In het midden ragscherp, aan de buitenzijde neemt de scherpte maar minimaal af. Een zeer indrukwekkend resultaat, of niet, want het diafragma is slechts F3.5 wijd open, dus mag het ook wel meteen scherp zijn.

De lens lijkt erg snel contrast te verliezen, ondanks de multi coating. Dit maakt het beeld vaak wat arm in contrast, maar zorgt wel voor een vintage effect. Als we het diafragma dichtknijpen, neemt het contrast toe en zijn er geen problemen meer met contrast-arme delen.
Dit is ook terug te zien bij de kleuren in het algemeen, die zijn wat aan de doffe kant, niet erg verzadigd. De kleurtint in het algemeen neigt, karaktereigenschap van Zeiss glas, naar de koude kant.









Weinig vignetting te zien op F3.5. De vignetting die aanwezig was verdwijnt snel bij een kleinere diafragmawaarde.







Waar de coating wel goed voor werkt, lijkt de chromatische aberratie te zijn. Deze is minimaal.




De bokehballen zijn zeer fraai. Tevens de algehele achtergrondonscherpte. Alles is én verloopt mooi zacht. Er zit zoals bij de Flektogon’s geen groene rand omheen. Deze bokehballen zijn wat neutraler en zachter in het algemeen. Ze trekken minder de aandacht naar zich toe.








Ik vond het moeilijk om op F3.5 uit de losse hand scherpe plaatjes te schieten. De ISO moet al snel vrij hoog en je moet echt goed stil staan. Ik denk niet dat er veel goeds uit was gekomen als er geen vijf-assige sensorstabilisatie in mijn body had gezeten.
In het verleden had ik minder moeite met 135/2.8 objectieven, die stap van F3.5 naar F2.8 scheelt in de praktijk aanzienlijk.



VERGELIJKING MET TAIR 11 & MEYER ORESTOR 135MM F2.8
Qua scherpte wint de Sonnar het met vlag en wimpel. Maar, hier zien we wel meteen wat die F2.8 ten opzichte van F3.5 inhoud. Duidelijk is dat de achtergrondonscherpte veel minder druk is, en zachter, bij beide F2.8 objectieven.
Doordat je op F3.5 méér scherptediepte hebt, krijg je meer te zien van de objecten in de achtergrond, daardoor is er meer ‘’textuur’’ aanwezig in de achtergrond, waardoor de achtergrond drukker wordt. Dit is doorgaans niet wat je wilt, als je je onderwerp wat wilt isoleren van de rest van je beeld.





Opvallend is het feit dat alle drie de lenzen nagenoeg geen verschil in kleurrendering vertonen. Normaal, als je testshots maakt met verschillende lenzen van hetzelfde frame, zie je vaak duidelijke verschillen.





De conclusie die hieraan verbonden kan worden is redelijk simpel. Hier verliest de Sonnar het eigenlijk op nagenoeg alle fronten, behalve zijn gewicht en compactheid. Beide de Orestor en Tair hebben perfect ronde diafragmabladen en zijn ook op F3.5 nog perfect rond. Tevens zijn ze dan ook scherper en komen ze dicht in de buurt bij de scherpte van de Sonnar op F3.5. Voor de rest heb je bij de F2.8 exemplaren meer speelruimte met licht én scherptedieptes. Voor mij dus een no-brainer om de Sonnar niet te kiezen.





In de laatste foto’s zie wat verschillen in contrastverlies. Let niet teveel op deze plaatjes, want het kan zijn dat de zon net iets anders door wat bladeren viel, kijk meer dan de andere karakteristieken van het beeld. Wel kan ik zeggen dat het contrastverlies van de lichtbron af, bij de Sonnar wel goed weergeeft wat ik in de praktijk telkens ook ervaarde, ook mét de zonnekap. Alleen wanneer ik mijn hand erboven hield ging dit soms weg. Bij de Tair en Orestor heb ik hier minder last van gehad. Deze fungeerden met een zonnekapje of hand erboven wat beter.



CONCLUSIE
Over het algemeen presteert de lens zeer goed. De prestaties in combinatie met het kleine formaat en lichte gewicht maakt de lens goed geschikt om even snel mee te nemen. Alleen het contrast-arme beeld bij wijd open diafragma in sommige gevallen, bij felle zon, valt enigszins tegen.

Jammer is het maximale diafragma van F3.5. Je bent hierdoor sneller gelimiteerd aan hogere ISO waarden, of een goed belichte scene, om bewegingsonscherpte tegen te gaan.
Mede door het maximale diafragma heeft de Sonnar het in mijn ogen niet gewonnen van zijn twee directe concurrenten. Deze bieden toch meer ademruimte, door het grotere maximale diafragma.

De prijs van de lens is in de laatste jaren redelijk gestegen. De prijs voor de ‘’beste’’ multi coated conventionele zwarte versie ligt op het moment van schrijven tussen de 120-200 euro.


*Reviews van de Tair 11-2 133mm F2.8 en Meyer Optik Görlitz Orestor 135mm F2.8 volgen spoedig.


Andere reviews:
Tweakers Weblog, meer lensreviews, ook van vintage exemplaren.
https://hackingdutchman.tweakblogs.net/

Sirui 50mm f/1.8 Anamorphic 1.33X
https://tweakers.net/prod...ns-134x-sony-e-mount.html

Sirui 75mm f/1.8 Anamorphic 1.33X
https://tweakers.net/prod...anamorphic-lens-133x.html

Zeiss Planar 50mm f/1.4
https://tweakers.net/prod...nar-t-fe-50mm-f14-za.html

Sigma Art 35mm f/1.2
https://tweakers.net/prod...-12-dg-dn-art-sony-e.html

Zeiss Distagon 35mm f/1.4
https://tweakers.net/prod...eiss-fe-35mm-f-14-za.html

Helios 44-2 58mm f/2
https://tweakers.net/productreview/174601/helios-44-2.html


*Gebruikt in combinatie met een Sony A7RII.


REVIEW - Panagor PMC 24mm F2.5

Door HackingDutchman op zondag 15 augustus 2021 15:43 - Reacties (4)
Categorie: Lensreviews, Views: 970

Panagor PMC Auto Wide-Angle 24mm F2.5

Geeft de browser de foto's in de review niet goed weer? Selecteer dan de lezerweergave in uw browser.


Een vintage groothoeklens is moeilijk te vinden. Als ze al te vinden zijn, zijn ze vaak erg prijzig, soms enkele honderden euro’s. Een veel geziene brandpuntsafstand voor oude groothoeklenzen is 28mm, deze zijn overal te vinden voor spotgoedkope prijzen, maar ga je wijder dan 28mm dan wordt het een moeilijke zoektocht, en een stuk duurder.

Hier zijn we beland bij de middenweg tussen 28mm en 20mm, de 24mm. Deze 24mm is een lens die af en toe nog wel eens voorbij komt voor onder de 100 euro. Gemaakt in verscheidene mounts, zoals de Canon FD, Olympus OM, Konica AR, Nikon Ai, M42, Minolta SR en Pentax K. Zelf heb ik ze alleen nog maar voorbij zien komen in Pentax K en Canon FD mount.
Qua prijs dus een een goede optie voor een vintage groothoeklens, maar hoe zijn de prestaties?

BOUWKWALITEIT
Simpel en conventioneel gebouwd. Nauwelijks tot geen speling aanwezig in de focusring, diafragmaring én mount. Netjes afgewerkt met een redelijk tijdloos en weinig onderscheidend design.



Mijn exemplaar bevatte een hele lichte haze, alleen zichtbaar onder heel fel licht onder een bepaalde hoek. Er lijkt trouwens vaak wat haze te zitten in groothoeklenzen, maar als je de lens dan uit elkaar haalt, is er niets te zien. Zal vast iets te maken hebben met hoe het licht wordt gebroken door een groothoeklens.
Gelukkig zijn de lenselementen er makkelijk uit te halen. Een heel licht stroef plekje in de focus, als je er supersnel aan ging draaien. De bovenzijde is er ook makkelijk af te halen. Na wat zandkorreltjes verwijderd te hebben en het zichtbare gedeelte van de helicoid een beetje vet gevoerd te hebben, loopt het lensje weer als nieuw.



De lens is lekker klein en licht. De focus throw beslaat slechts één derde van de omtrek van de lens, je bent dus snel klaar met draaien. Zelf had ik wel een iets grotere focus throw willen hebben, om als het écht moet iets fijner scherp te kunnen stellen. Echter, ik heb er tijdens het fotograferen geen last van gehad.

Voor de bouwkwaliteit een dikke voldoende. Het is altijd een pré wanneer je makkelijk bij het glas kan komen, want bij oude groothoeklenzen is er vaak wat schoonmaakwerk benodigd.

OPTISCHE KWALITEIT
Wijd open is de lens scherp in het midden, aan de randen totaal niet. Het scherpe midden gedeelte is vrij klein, ik gok een 10-20 procent van het gehele beeld. Dit zorgt er tegelijkertijd voor dat een centraal onderwerp prachtig geïsoleerd wordt. Mocht je een landschap willen fotograferen, knijp hem dan dicht tot F5.6 of F8, want dan zijn ineens ook de randen goed scherp.












Vignetting is zeker aanwezig bij wijd open diafragma. Bij kleiner diafragma vervalt dit nagenoeg volledig. Vervorming valt relatief mee, al helemaal voor zo’n oud exemplaar. Er is een lichte bolling te zien in het midden en een klein golfpatroontje, zoals bij nagenoeg alle groothoeklenzen. Het is echter wel duidelijk aanwezig, mocht je perfecte plaatjes willen dan zul je het moeten rechttrekken tijdens de nabewerking.




De bokeh is lichtelijk apart te noemen, met alleen in het centrale deel een volledige cirkel en daarbuiten half afgekapte cirkels. De bokehballen zijn mooi zacht binnenin zonder uienringen, wel lijkt er een licht randje omheen te zitten. Gelukkig is het randje niet gekleurd, zoals we eerder van de Flektogon’s zagen. Dit maakt het resultaat iets neutraler en trekt iets minder de aandacht naar zich toe, maar het blijft mooi karaktervol.
De achtergrondonscherpte is vaak wel iets aan de drukke kant. Het loont dus om iets meer afstand tussen de achtergrond en het onderwerp te hebben, mocht je voor een zachte en onscherpte achtergrond gaan.











De kleurrendering ziet er redelijk neutraal uit. Niet te koud, niet te warm en niet te verzadigd.
Volgens mij is dit de eerste lens die nauwelijks tot geen last heeft van chromatische aberratie. Ik heb het niet kunnen ontdekken. Hier zijn we dus snel klaar. Hulde.







De coating werkt erg goed bij inkomend zonlicht, het contrast neemt nauwelijks af. Dit zorgt ervoor dat de lens ook bij fel licht prachtig contrast en kleuren behoudt. Lensflares zijn er alleen bij fel inkomend zonlicht, als je de zon in je beeld hebt. Ook bij deze lens zijn de lensflares best wel fraai, zoals je hieronder kan zien.





CONCLUSIE
Al met al ben ik zeer tevreden over de prestaties van het lensje. Samen met het feit dat het lekker compact is en geen contrast verliest bij inkomend zonlicht, is het zelfs goed te noemen.

Mocht je landschappen willen gaan schieten met de lens, dan loont het wel om eerst even van tevoren een paar testfoto’s te schieten van iets met vierkantjes of lijnen, zodat je voor de lens een lenscorrectieprofiel aan kan maken in bijvoorbeeld Lightroom, om dingen zoals een horizon recht te trekken. Doe je dit, dan heb je een volwaardige groothoeklens die voor landschappen vanaf F5.6 zeer goed presteert.

Wijd open moet je er wel rekening mee houden dat alleen het middelste deel van het beeld scherp is, maar tegelijkertijd zorgt de vignetting en randonscherpte ook voor een centraler onderwerp.

Met de prijs in het achterhoofd, onder de 100 euro, kan je eigenlijk geen buil vallen aan deze lens en is het zeker een exemplaar om naar uit te kijken, mocht je wat wijders dan 35mm willen gaan proberen.


Andere reviews:
Tweakers Weblog, meer lensreviews, ook van vintage exemplaren.
https://hackingdutchman.tweakblogs.net/

Sirui 50mm f/1.8 Anamorphic 1.33X
https://tweakers.net/prod...ns-134x-sony-e-mount.html

Sirui 75mm f/1.8 Anamorphic 1.33X
https://tweakers.net/prod...anamorphic-lens-133x.html

Zeiss Planar 50mm f/1.4
https://tweakers.net/prod...nar-t-fe-50mm-f14-za.html

Sigma Art 35mm f/1.2
https://tweakers.net/prod...-12-dg-dn-art-sony-e.html

Zeiss Distagon 35mm f/1.4
https://tweakers.net/prod...eiss-fe-35mm-f-14-za.html

Helios 44-2 58mm f/2
https://tweakers.net/productreview/174601/helios-44-2.html


*Gebruikt in combinatie met een Sony A7RII.